album
PROGROCK

SUPERSISTER

Present From Nancy / To The Highest Bidder / Pudding En Gisteren / Iskander

ESOTERIC/CHERRY RED

Een van de meest onderschatte hoofdstukken in de vaderlandse popgeschiedenis is toch wel Supersister, de band die tussen 1970 en 1973 met vier verbluffende platen Nederland op de kaart zette in de Europese progressieve scene. Het Britse label Esoteric heeft er alles aan gedaan om die vier platen zo perfect . . .

De malle stereo-effecten, de gewaagde afdalingen in volume en de overstuurde soli zijn gewoon intact gebleven. Maar wat toch bovenal weer opvalt is hoe eigenzinnig deze band was. Grotendeels gebasseerd op het format van Soft Machine, maar wel zo voorzichtig dat Robert-Jan Stips pas onlangs de platen van die band heeft aangeschaft. Je hoort aan alles hoezeer Supersister op zijn hoede was voor teveel invloeden. Zo klinken er wel Zappa-referenties, maar Supersister was Zappa soms gewoon voor: de instrumentatie van de freaky intermezzi is meestal beter verzorgd dan indertijd bij Zappa, die pas in 1973 echt een band in evenwicht kreeg op dat vlak. Ook hoor je veel Gong, maar het zijn slechts goed gekozen echo’s van die band. Nergens psychedelische glijpartijen of eindeloze herhalingen, maar wel de kleine tongue-in-cheek-prikjes van Daevid Allen & Co. En de partijen van de betreurde fluitist Sacha van Geest op de eerste drie platen mogen gezien de muzikale geest van die tijd ronduit voorbeeldig worden genoemd. Ach, raakvlakken met andere bands te over. Maar al kietelen ze Supersister, nergens valt een schaduw over de eigenzinnigheid van de Hollanders, wier grootste kracht lag in het afwisselen van tempo’s en het binnen de perken houden van solo’s. En die solo’s zijn nog altijd, zelfs met de blik naar de oerknal gericht, heerlijk en uniek. Wat Stips uit zijn keyboards trok was dwars maar smaakvol, kort maar krachtig, vol van tegentonen maar nooit liederlijk dissonant. En wat de ritmesectie aan vaart en vaardigheden toont is ook niet misselijk. Er wordt met zoveel gemak geschakeld dat het lijkt alsof Marco Vrolijk en Ron van Eck als een tweekoppig Formule 1-monster door de bochten van een bizar muzikaal landschap scheuren. Dat er na de derde plaat een tweestrijd binnen de band ontstond – meer jazz óf meer ironie; het werd het eerste, met als gevolg een breuk in de bezetting – mag historisch van belang zijn, maar zoveel verschil hoor je niet op Iskander. Sowieso: het misverstand dat Supersister een bende lolbroeken was, moet maar eens de wereld uit (net als die belachelijke ‘Canterbury Progrock Claim’ die de band altijd aan de broek krijgt). Een vleugje ironie zo hier en daar: ja. Melige zang: als het effe moest. Een slechte muzikale grap: heel soms. Maar Supersister was in de eerste plaats een unieke progressieve band met een sublieme mengeling van jazzy riffs en akkoorden, even rare als rake overgangen, soms zoete, dan weer wrokkige harmonieën, en bondige, maar heerlijk smerige solo’s. NANNE TEPPER

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Gratis vinyl bij een abonnement op <span class="oor">OOR</span> (vanaf 34 euro)!
abo-actie

Gratis vinyl bij een abonnement op OOR (vanaf 34 euro)!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Arcade ...
Hear Hear! laat oude Pukkelpop­tijden herleven
festival

Hear Hear! laat oude Pukkelpop­tijden herleven

'Goedemiddag Pukkelpop!' Zo verwelkomt presentator Luc Janssen opzettelijk de vroege oudere jongeren in de tent genaamd YEAH YEAH, een van ...
Pixies in Melkweg: het wachten en zweten waard
concert

Pixies in Melkweg: het wachten en zweten waard

Het duurt even, maar dan heb je ook wat. De twee concerten die Pixies deze week in de Melkweg geven ...

Recensie: SUPERSISTER - Present From Nancy / To The Highest Bidder / Pudding En Gisteren / Iskander (album) | OOR