album
Pop

The 1975

Notes On A Conditional Form

POLYDOR/UNIVERSAL

Het moge duidelijk zijn dat het ontstaan én de rappe verspreiding van het coronavirus een van de eerste grote, voor iedereen voelbare gevolgen is van de klimaatproblematiek. Ten eerste is het virus hoogstwaarschijnlijk ontstaan door de slechte verstandhouding tussen mens en natuur. Ten tweede maakten vervuilende vluchten het mogelijk om massaal voor een appel en een ei van besmet Noord-Italië naar Eindhoven te vliegen. Maar verkoop deze realiteit maar eens aan hebberige volwassenen, laat staan jongeren aan wie reeds verkocht is dat de wereld aan hun voeten ligt. Hier ligt een belangrijke taak weggelegd voor de popmuziek. The 1975, een van de populairste groepen van nu, neemt in ieder geval zijn verantwoordelijkheid.

Het vierde album van de band rond de charismatische zanger Matthew Healy opent net als z’n voorgangers met een titelloos stukje ambient, maar ditmaal horen we klimaatactiviste Greta Thunberg – zoals altijd – zeggen waar het op staat. ‘It is time to rebel’, sluit ze haar speech op sfeermuziek af. Kippenvel. Temeer omdat The 1975 er vervolgens in knalt met de geslaagde garagerocker People, een onbedoelde quarantainesong die toch echt al uit was lang voordat het mis ging in Wuhan. ‘I don’t like going outside, so bring me everything here’, gromt Healy met een stem als Ty Segall. Notes On A Conditional Form pakt vervolgens precies zo uit als The 1975’s vorige twee succesplaten. Deze band wint de gouden plak in ieder wedstrijdbad. Het volledig instrumentale The End (Music For Cars) is magistrale, melancholische filmmuziek. Frail State Of Mind klinkt als de popsong die Burial nog niet maakte. Jesus Christ 2005 God Bless America is, hoe kan het ook anders met zo’n titel, een zacht getokkeld countryduetje (met de geweldige Phoebe Bridgers). Ook zijn er stukjes aalgladde synthpop (If You’re Too Shy (Let Me Know)), southern rock à la Drive-By Truckers (Roadkill), een autotune-ballad (What Should I Say), classic rock (Then Because She Goes), Caribou-achtige electropop vol catchy samplestemmetjes (Yeah I Know) en poppunk vol tienerhormonen (The Me & You Together Song). Het is wel weer héél veel wat het genre- én genderneutrale The 1975 doet, zullen mensen zeggen die de Gay Pride doorgaans óók too much vinden. Maar alles hier werkt, alles klinkt als een klok en alles kickt ass.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

Recensie: The 1975 - Notes On A Conditional Form (album) | OOR