En toen keerde alle woede zich naar binnen. De meest explosieve band op aarde in foetushouding op de koude vloer. Mijmerend, akelig introvert, verstoken van zonlicht.
Wie de thematiek van The Terror wil begrijpen, moet de Flaming Lips-documentaire The Fearless Freaks (2005) bekijken. Halverwege de film stroopt een lijkbleke Steve Drozd zijn mouwen op. Hij klapt in zijn handen, kiest een ader en pakt de naald. Dan start hij een monoloog; over alles kwijtraken wat je lief is, over het leven van shot naar shot, over neerwaartse spiralen. De basis voor het dertiende studioalbum van The Flaming Lips werd gelegd toen Drozd in een afkickkliniek verbleef.
Dat de heroïnejaren inmiddels in het verleden liggen, weerhield hem niet het materiaal uit te werken met zijn jarenlange schrijfpartner Wayne Coyne. De muziek: repetitieve drones, spookachtige ambient en krakende boem-klets. De sfeer: grimmig, meer Burial dan Lips. De tekstuele invulling: ‘You’ve got a lot of nerve, a lot of nerve to fuck with me’ (You Lust). In The Terror weerklinkt een van de donkerste periodes uit de bandgeschiedenis. Dat alleen al maakt het een meer dan zinnige toevoeging aan het oeuvre en bovendien een goed excuus om dat potsierlijke confettigeknal eens achterwege te laten.
