concert

Biffy Clyro tovert Melkweg om tot stadion

Op nummer 1 in de Britse albumcharts, uitverkochte arenashows, headlinerspots op de grote festivals in het vooruitzicht: Biffy Clyro is met het nieuwe dubbelalbum Opposites definitief de weg naar superstardom ingeslagen. De strak uitverkochte Melkweg is vanavond in twee kampen verdeeld. Vooraan de nieuwe fans, die vooral wachten op nummers van Opposites en wat meer naar achteren de ietwat oudere mannen en vrouwen die pas bij afsluiter Mountains een voorzichtig dansje wagen. Ondertussen moeten de Schotten alle zeilen bij zetten om het publiek anderhalf uur bij de les te houden. Op een enkel inkakmomentje na, lukt dat heel aardig. Biffy Clyro lijkt klaar voor het echt grote werk.

Keurig op tijd bestijgt de traditioneel shirtloze band het podium. Openingssalvo Different People, Sounds Like Balloons en Black Chandelier – alleen onderbroken door oudje That Golden Rule – lijkt de opmaat te zijn voor een set met veel nieuw werk. Biffy Clyro – op het podium bijgestaan door een nauwelijks zichtbare toetsenist en oud-Oceansize-frontman Mike Vennart op gitaar – speelt geconcentreerd, zanger/gitarist Simon Neil klimt eens op een luidspreker, maar veel interactie met de zaal is er niet. Biffy Clyro is grotere zalen gewend, zalen waar het publiek ver weg staat en dat is vanavond te zien: de heren spelen als het ware een stadionshow. Eigenlijk is dat helemaal niet zo erg: het tempo ligt hoog en liever een paar nummers extra dan eindeloze praatjes met het publiek.

Hoogtepunten: Living Is A Problem, Because Everything Dies, de sterke opener van omslagalbum Puzzle, Machines – afsluiter van datzelfde album – en geweldige nieuwe songs als The Joke’s On Us en Victory Over The Sun. Toch zijn er momenten dat de aandacht verslapt. Een ballad als God & Satan is nog te behappen, maar als de toegift begint met Skylight, de zoveelste ballad van de avond, begin je zo langzamerhand naar het einde te verlangen. Sowieso speelt Biffy Clyro vanavond een lange set. Doordat er op het podium (te) weinig gebeurt en er nauwelijks ruimte voor spontaniteit is, heb je soms het idee naar een band te kijken die wat plichtsgetrouw zijn nummertjes aan het spelen is. Maar laten we niet al te negatief gaan lopen doen: die nummers worden wel steengoed gespeeld.

Gebeurt er dan echt helemaal niets opvallends vanavond? Nou, Mike Vennart – die de hele avond in het donker heeft staan te spelen – heeft tijdens de toegift zijn blouse ook uitgetrokken. Een eerste stap op weg naar fulltime lidmaatschap van de band? Biffy Clyro begon met een knal aan het concert en gaat er met Stingin’ Belle – hardste track van de nieuwe plaat – en gouwe ouwe Mountains met een knal uit. De Schotten hebben blijkbaar al hun energie nodig om muzikaal een goede show neer te zetten, als ze de komende maanden nog wat aan een completer plaatje werken staat niets een succesvol festivalseizoen in de weg.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 18 februari 2013, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: Biffy Clyro tovert Melkweg om tot stadion (concert) | OOR