concert

Florence And The Machine kronkelt en verleidt in Ahoy 

Alle talen in de metro, alle talen in de zaal. De devote aanhang van Florence And The Machine komt maandagavond uit heel Europa naar Rotterdam om de laatste show van haar tournee te zien. Dat is een hele mooie gewaarwording in een stad waarin shows van dit formaat geen vanzelfsprekendheid meer zijn.

Voor de Rotterdammer die van popmuziek houdt heeft de Ziggo Dome sinds 2012 veel verpest. Niet langer komen de grote der aarde naar Rotterdam, concerten van pakweg Neil Young of Bob Dylan gaan tegenwoordig aan onze neus voorbij. Maar soms, heel soms, zijn er lichtpuntjes. Zoals nu, met de komst van Florence And The Machine, de band van Florence Welch, een gelauwerde dertiger uit Zuid-Londen met al heel wat prijzen op zak. Een paar jaar geleden stond ze nog in de Ziggo Dome, nu treedt ze op in Sportpaleis Ahoy. De gemiddelde Rotterdammer heeft wellicht geen idee wie ze is, maar voor de fans is het menens. Eindelijk staat de metro weer vol popfans uit heel Europa. De zaal blijkt stampvol. In een vol Ahoy wordt Florence vanavond iedere noot aanbeden, en bij iedere beweging met open mond aangestaard. 

Florence is zo het middelpunt van een bonte avond. In een witte trouwjurk is ze haar eigen balletdanseres, met kronkelende armen en blote voeten betovert ze haar publiek. Groot is het contrast tussen haar stem, die zonder microfoon Ahoy ook wel zou vullen, en haar praatjes tussendoor. Die zijn juist hartstikke verlegen. ‘Het is zo ontroerend om iedereen samen te zien’, zegt ze opgewonden. ‘De sfeer is zo open minded. We worden bijna één mens!’ Of we dat begrijpen, vraagt ze erbij. Want het is inderdaad behoorlijk spiritueel allemaal wat ze zegt, en ja: zweverig is het ook. Aan ironie doet ze in ieder geval niet, aan sarcasme ook niet. Ze roept zelfs de geest van Patti Smith aan, die toch echt niet dood is. En dan komen haar eigen liedjes ook nog eens uit een ‘diepe, onuitputtelijke bron van pijn en verdriet’.

Het gebeurt allemaal in een schitterend, smaakvol decor. Houten planken sieren het podium, grote gordijnen komen al wapperend uit de nok van Ahoy naar beneden. Het is een immens groot podium in een immens grote zaal, voor een ‘klein’ mens, zoals ze zichzelf vanavond beschrijft. ‘It’s like enormous and then tiny, it must be confusing.’ Maar ja, ze houdt gewoon niet van spreken, voegt ze er aan toe. Ze kan niet anders.

Het is haar vanavond vergeven. Ook klein is spontaniteit soms mooi, zeker als Welch bekent dat dit de laatste show is van de Europese tournee. Dat maakt haar gelukkig. Alhoewel? ‘It’s a tricky time at home’, hintend op de Brexit-problemen. Maar, zegt ze er bij, daar wil ze even niet aan denken. Vanavond zijn we allemaal inwoners van het hier en nu. ‘Aaaaah’, gonst het door de zaal. Zo schattig! Daarna verandert Welch in een handomdraai weer terug in de diva met zwaaiende armen die ze ook kan zijn. Haar nieuwste plaat High As Hope is weliswaar ingetogener, maar daar is live niks van te merken. Haar band, inclusief harp in de basisbezetting, zet de boel vetter aan, nog bombastischer en theatraler ook, zodat er toch bewogen kan worden. Niet altijd helemaal uit vrije wil doen we daar aan mee, want Welch dwingt zelfs iedereen de handen vast te houden. Sta je dan, als nuchtere Rotterdammer, handjes vast te houden met de persoon naast je. Het is even wennen.

Maar Welch krijgt ons mee. Haar podiumaanwezigheid is ontwapenend en intrigerend tegelijk. Als een diesel gaat ze alsmaar beter zingen vanavond, en meer dansen, en meer praten. Op de tribunes wordt ondertussen geknuffeld en met de ogen dicht geluisterd. Haar fans dompelen zich zonder schroom helemaal onder, ook al is de setlist hetzelfde als tijdens de tientallen voorgaande shows deze tournee. Heel even zijn we inderdaad een. En dan gebeurt er iets geks. Precies als Welch vertelt dat er bij haar shows geen testosteron is in de zaal dendert er een dronken lijkende vent de zaal in, die nogal lomp luidkeels een boer laat. Ze kan het niet gehoord hebben, daar is Ahoy te groot voor. Gelukkig maar. Het zou haar mooie illusie van een betere wereld, waar ze met zoveel toewijding over zon en praatte vanavond, een flinke deuk hebben gegeven. 

Fotografie: Paul Barendregt

Gezien: 25 maart 2019, Ahoy, Rotterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
De 100 beste songs & tracks van 2019 (volgens OOR's Koen Poolman)
nieuws

De 100 beste songs & tracks van 2019 (volgens OOR’s Koen Poolman)

Volgende week maken we OOR's Eindijst bekend: de 20 beste albums van 2019. Als voorpret slingeren we alvast 2 x ...
Pink Floyd's 'Later Years': de derde incarnatie van de symfonische reus
achtergrond

Pink Floyd’s ‘Later Years’: de derde incarnatie van de symfonische reus

Goed nieuws en slecht nieuws: Pink Floyd leeft nog, maar niet lang meer, zo leren we uit de titel The ...

Recensie: Florence And The Machine kronkelt en verleidt in Ahoy  (concert) | OOR