concert

Geregisseerd shock rock-entertainment bij Alice Cooper

Alice Cooper introduceerde begin jaren zeventig nagenoeg eigenhandig het fenomeen shock rock. Bijna vijftig jaar later en de formule van hardrock, glam, sleaze, heavy metal en horror meer dan beproefd is de sensatie van weleer verworden tot een strak geregisseerd podiumconcept dat ondanks zijn voorspelbaarheid nog steeds volle zalen trekt. Dat was anderhalf jaar geleden nog zo toen het Tilburgse Poppodium 013 strak uitverkocht. En ook vanavond kunnen frontman Vincent Damon Furnier en zijn vijfkoppige band in dezelfde plaats rekenen op een volle zaal. Die krijgt een show voorgeschoteld waarbij spontaniteit ondergeschikt is aan entertainmentwaarde.

Op wat verschuivingen en een paar songwijzigingen na verschilt de setlist van vanavond nauwelijks van die van juni 2016. Ook de showelementen volgen een grotendeels vaste formule. De aanwezigen lijken er niet om te malen. Die horen alle hits en worden getrakteerd op vaste rekwisieten als een guillotine, nepbloed, maskers en babypoppen. En dan te bedenken dat het gros van het publiek de vijftig ruimschoots gepasseerd is, en Alice Cooper gezien de oude tourshirts al eerder live aanschouwde. Het enthousiasme is er niet minder om, ook niet bij de jongere aanwezigen, al dan niet vergezeld door hun glimmende ouders. Vanaf het Spend The Night With Alice Cooper-intro, het vallende doek en de vuurwerkregen staat iedereen op scherp.

De zintuigen maken overuren. Allereerst is er die muziek. Die klopt direct bij openingsreeks Brutal Planet, No More Mr. Nice Guy en Under My Wheels van begin tot eind. De band speelt strak, geroutineerd en foutloos, het geluid klopt helemaal en Cooper zingt krachtig, zuiver en met een aangename rasp. Natuurlijk loopt er een backingtrack mee. Maar met het acrobatische drumwerk van Glen Sobel en het solide basspel van Chuck Garric als basis, krijgen gitaristen Tommy Hendriksen, Ryan Roxie en vooral sterspeler Nita Strauss alle ruimte voor flitsende solo’s, meerstemmige leads en fraaie achtergrondvocalen. Ze spelen zichzelf in de kijker met positieveranderingen, poses en andere aandachttrekkerij. Ook wisselen ze constant van outfits en hoofddeksels – van platte petten, bandana’s en hoeden tot hemdjes, shirts, giletjes en zelfs een dode vos.

Achter de band hangt een gigantisch doek met een afbeelding van de zwartomlijnde ogen van Cooper, met spinnen als pupillen. Die kijken het publiek indringend aan. Ze staan ook afgebeeld op de bassdrums van Sobel. Het podium bevat een grote, roze, beschilderde kist en veelgebruikte verhogingen. In het midden ligt een verzameling duivelse babypoppen. En dan zijn er nog de fraaie lichtshow en het gedoseerd toegepaste vuurwerk. Samen met een setlist vol hits, een hoog tempo en geen ruimte voor praatjes zorgt de gedreven club muzikanten voor een flitsende show.

Niets aan de frontman doet vermoeden dat hij inmiddels als 69 is. Per nummer gekleed in een andere outfit en wisselend bewapend met baton, zweep en degen bespeelt hij de zaal met gemak. Hij zoekt geregeld de voorste rijen op. Het publiek klapt en zingt en neemt tijdens Billion Dollar Babies dankbaar de uitgestrooide dollarbiljetten in ontvangst. Bij Woman Of Mass Distraction maakt hij soepele heupbewegingen en wijst steeds naar Strauss, die met haar knappe spel en actieve houding veel aandacht opeist. Ze krijgt zelfs ruimte voor een solomoment, om over te gaan in wereldhit Poison. Die eindigt met de woorden: ‘You’re all poison’ en mondt via het muzikaal zeer overtuigende Halo Of Flies uit in een enthousiast ontvangen drumsolo.

Met de groep nu echt op dreef, laat de show zich vanaf dan van zijn meest theatrale en geregisseerde kant zien. Bij Feed My Frankenstein draagt Cooper een bebloed chirurgenpak en een stethoscoop, doet hij een gasmasker op, stapt in een elektrische installatie, verdwijnt en keert terug als een metersgrote Frankenstein-pop die over het podium zwalkt. Tijdens Cold Ethyl moet een pop het ontgelden en mierzoete ballad Only Women Bleed krijgt bijval van een balletdanseres. Van het in juli verschenen album Paranormal klinkt vanavond alleen Paranoiac Personality. De zaal reageert terughoudend. Pas als Cooper een dwangbuis aangemeten krijgt en Ballad Of Dwight Fry wordt gespeeld, is iedereen weer bij de les.

Twee sexy geklede horrorverpleegster houden Cooper in bedwang en spuiten hem plat. En als hij zich uiteindelijk los worstelt, moet hij voor straf onder de guillotine. Onder een luid Die!, Die!, Die! gaat zijn hoofd eraf en wordt gepresenteerd aan de zaal, vergezeld van het massaal meegezongen I Love The Dead. Dan rest nog hit I’m Eightteen, om af te sluiten met toegift School’s Out. Tijdens dat nummer pakt de groep nog eens flink uit. Met bellenblaas, gekleurde confettiballonnen, een stukje Another Brick In The Wall Part 2 van Pink Floyd, een voorstelrondje en een grande finale. Cooper eindigt het spektakel met de woorden: ‘You’re all paranormal. Have horrible nightmares and merry christmas from Alice Cooper’.

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 4 december 2017, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

abo-actie

Eindejaarsactie: kies je eigen cd-pakket!

OOR speelt voor kerstman! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket ...
album

Hertaalt!

Dave von Raven is een man van vele kwaliteiten. De goed gesoigneerde Nederbietel is niet alleen zanger, liedjesschrijver, panellid en ...
nieuws
Sufjan Stevens

Nieuwe track Sufjan Stevens ode aan Tonya Harding

Sufjan Stevens heeft een verlaat Sinterklaascadeautje gedeeld in de vorm van een nieuwe track: Tonya Harding. Het nummer is een ...