Een volle Alpha, een flard van de Vijfde van Beethoven, een stukje Sweet Dreams (Eurythmics), een paar tellen Beat It (Michael Jackson), op het podium lopen figuren verkleed als mimespeler, er staat iemand te schilderen, links staat een bankstel, rechts een bed en dan stapt Joost naar voren voor de openingskreet: ‘Lowwwlaaaands!!’ Chaotisch tafereeltje? Dit was pas de eerste minuut van Joost Klein in de Alpha.
Fotografie Arend Jan Hermsen
Wat maakt hij er vrijdagmiddag een zooitje van als opener in de Alpha. En wat hadden we eigenlijk anders verwacht? Chaos is zijn core business, ooit als brutale vlogger, nu als onnavolgbaar popfenomeen. Jarenlang leek hij vooral zijn jonge YouTube-achterban te dienen met studentikoze onzinraps, maar sinds zijn laatste album Fryslân (2022) bereikt Joost een steeds groter en ook ouder publiek. En: recentelijk scoorde hij met Friesenjung een Duitstalige nr. 1-hit in bij de oosterburen. Dat heeft sinds Vader Abraham geen Nederlander meer voor elkaar gesmurft.
Hier op Lowlands krijgt het succes voor zijn ogen gestalte. ‘Kijk effe om je heen’, schreeuwt Joost, zoals hij een uur lang elk woord zal uitschreeuwen. ‘Dit begon vijf jaar geleden in de X-Ray!’ Hij benadrukt dit gegeven zo vaak dat we even terug moeten denken aan vorig jaar, toen Goldband hier op dezelfde wijze zijn eigen succes stond te vieren. Maar Joost is geen Goldband. Joost is grilliger. Joost is méér van álles. Met een show die qua setlist en visuele invulling louter lijkt te bestaan uit compleet random shit. Je oude buurman op het podium laten hakken op Crazy Frog, terwijl hij met een Friese vlag zwaait, dat is Joost. De popvariant van scrollen door 9GAG.
Achter hem dienen zijn collega-mimespelers ondertussen als hype men, alsof Joost zijn publiek zelf nog niet genoeg opjut. Voortdurend klinken er commando’s vanaf het podium. ‘OPEN DE MOSHPIT!! OPEN ALLE MOSHPITS!!’ En hup, op vijf plekken in het veld ontstaan cirkels tussen het publiek, die vaak nog vóór de drop volstromen met molenwiekende kids. En voordat die goed en wel overeind zijn gekrabbeld, volgt er alweer een nieuwe opdracht. ‘SCHREEUW MIJN NAAM! JE MOET HET MENEN! WAT IS MIJN NAAM?’ Voor de zekerheid heeft hij ‘m in blokletters op zijn broek gezet.
Op momenten werkt het fantastisch, deze waanzinnige warboel. Dan lijkt Joost Klein met de minuut groter te worden en giert de energie door de tent. Maar regelmatig wordt de stroom aan ideeën ook too much. Bijvoorbeeld als Joost uit het niets het instrument van zijn gitarist kapotslaat (géén reactie uit de zaal) of wanneer zijn grootste hits Fryslân Bop en Friesenjung al na één refreintje ontsporen of worden afgebroken, zodat Vieze Asbak nog even kan draaien, of kunstenaar Daan Koens zijn live-art kan laten zien, of we met z’n allen een nieuwe track kunnen inzingen. De Alpha lijkt bij vlagen even collectief overprikkeld in de touwen te hangen.
Maar dan trekt Joost Klein – WIE? JOOST KLEIN!!! – zijn publiek weer bij de les. Door op de rand van het bed te gaan zitten voor het emotionele zwaartepunt van zijn huidige set: Florida 2009, een ingetogen reflectie op het overlijden van zijn ouders, nu zo’n tien jaar geleden. Hij zingt het met de Friese vlag over zijn hoofd, huilend als een kleine jongen, terwijl de camera’s met succes naar tranen in het publiek zoeken. Twee minuten later staat hij alweer luidkeels de overwinning op te eisen. ‘The winner takes it all’, zingt ABBA ter afsluiting. Uiteraard met dikke schuurfeestbeat eronder.
Gezien: Lowlands 2023, 18 augustus (14.00 uur) in de Alpha.
