concert
Rock

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam

Nog maar een paar jaar geleden stroomde het publiek nog tijdens de show van Neil Young de Ziggo Dome uit na wéér een gitaarsolo van Neil en zijn Crazy Horse. Young stond in 2013 de babyboomers absoluut niet toe weg te zwijmelen bij zijn hits – hij zocht zijn heil in het vuur van de rock & roll. Het gevolg, een prachtig maar weerbarstig optreden, werd niet door iedereen begrepen.

Drie jaar later keerde hij terug, toen met de jonge begeleidingsband Promise Of The Real, en maakte hij het uitgebreid goed met zijn publiek. De lengte van die show, vol solo-uitvoeringen en pianowerk, brak uiteindelijk een record: Young klokte drie uur en twintig minuten. Zo bont wordt het vanavond niet, weten we al snel. Want om 21.15 is hij nog niet op het podium verschenen. En als hij er dan eindelijk wel staat, na een opkomst die qua gebrek aan opsmuk óók direct records verbreekt, weten we meteen waar de grootmeester deze keer op uit is.

Ook anno 2019 geeft Young, weer begeleid door Promise Of The Real, namelijk voorrang aan het hardere werk. Zijn gitaren krijgen er al snel veelvuldig van langs, we vliegen vanavond van gierende solo naar gierende solo. Maar dit keert valt alles wél op zijn plek. Met de ogen dicht een lang uitgesponnen klassieker als Cortez The Killer horen: deze zomer snapt de Ziggo Dome wél dat het een voorrecht is.

Dat komt ook omdat Young deze zomertour precies de juiste balans te pakken heeft tussen zijn gewilde, kalmere hits van weleer – Old Man, Heart Of Gold – en het rauwere materiaal dat hem zelf vooral bezig houdt. Dus krijgt de zaal naast nieuw werk óók klasbakken als Rockin’ In The Free World en Like A Hurricane cadeau. In furieuze versies bovendien, tot groot genoegen van de aanwezigen: het applaus tussen de nummers door wordt steeds feller. Tussen band en publiek ontstaat zo een wisselwerking die je niet vaak ziet in zalen van dit formaat. Na driekwart show is de chemie zelfs bijna tastbaar. Biertje halen? Nu? Geen tijd voor. Je ziet het de fans denken. Je zou iets missen…

Niet dat Young opeens crowdpleaser is geworden. Praatjes heeft hij niet: pas na een paar nummers zegt hij iets, maar niet veel meer dan ‘How ya doin’ out there’. Met het antwoord op die vraag houdt hij zichzelf amper bezig. En waarom begint hij dit keer te laat? In de verloren twintig minuten had hij liedjes kunnen spelen die hij andere avonden deze tournee wél speelde, nummers als From Hank To Hendrix of The Needle And The Damage Done. Nummers die zijn fans ongetwijfeld willen horen. Des te gekker is het dat de vorige show van Young hier, in 2016, wel van marathonlengte was. Eigenwijs zal hij de rest van zijn leven dus wel blijven, dat bewijst deze curieuze keuze wel weer.

Goed te zien op de twee grote schermen is ook hoe Young zich veel liever bezig houdt met de leden van zijn begeleidingsband. We zien onderonsjes, passie, vuur en vooral chemie. Zo kan het zijn dat een ‘nieuwer’ lied als Fuckin’ Up (uit 1990) de komende dagen nog wel even nagalmt – wát een indrukwekkende versie. De hele band gaat er in op en lijkt slechts met de hoogst mogelijke tegenzin te moeten afronden. Met de wijsheid van een man die het leven heeft gezien én het heilige vuur van de rocker die eeuwig wil blijven rocken zingt Young het nummer als een mantra dat deze week nog wel even door zal galmen: ‘Why do I keep fuckin’ up?’

Nou, dat doe je niet, Neil, in ieder geval niet vanavond. Het moment waarop Young glimlacht, of eigenlijk grijnst, naar zijn drummer wordt gelukkig ook feilloos geregistreerd door die camera’s. Young voelt zich anno 2019 duidelijk als herboren, in zijn houthakkershemd dat halverwege uit gaat en waaronder een t-shirt uit de eigen merchandiselijn schuil gaat. Alle seinen staan dan ook op groen: een nieuwe relatie, een geweldige band om mee te toeren en duizenden fans die nog altijd flink wat geld willen neerleggen om hem te kunnen zien, hoe eigenwijs hij zich ook gedraagt. Dat sommige van de t-shirts in de merchandisestand vanavond vijftig (!) euro moeten kosten, daar klagen we dan ook maar niet over. Iemand die zijn publiek wereldwijd op hoge leeftijd (73) zóveel plezier weet te bezorgen behoort tenslotte geld te verdienen als water.

Gezien: 10 juli 2019, Ziggo Dome, Amsterdam

Fotografie: Luuk Denekamp

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Lowlands beleeft topeditie

Lowlands beleeft topeditie

Midden augustus. Zowel de zomer als het festivalseizoen loopt op zijn einde, wat maar één ding kan betekenen: het is ...
Muziek verslaat symboolpolitiek op Pukkelpop

Muziek verslaat symboolpolitiek op Pukkelpop

Editie 34 van Pukkelpop had 198 artiesten op acht podia op drieënhalve festivaldag. Twee keer kwam er een volksverhuizing op ...
Braindrops
album
Tropical Fuck Storm

Braindrops

Een poor man’s Bad Seeds, onvast op de benen, zoekend, onverschillig bijna, met het licht contactgestoorde broertje van Nick Cave ...

Recensie: Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam (concert) | OOR