Ze arriveren zonder boodschap, zonder richtlijn, zonder teksten, zonder gezichten, zonder aanknopingspunten. Platen van het ongenaakbare Canadese postrockcollectief Godspeed You! Black Emperor zijn er gewoon.
Zeven man en één vrouw sterk komen ze, ‘not one of us as strong as all of us together’, ze beginnen ergens en eindigen ergens. Tussen die punten passeren – elk album opnieuw – momenten van schoonheid, spanning, chaos, warmte, dreiging, furie, kalmte, verwarring, stilte. Alles nauwkeurig aan elkaar geknoopt en strikt gecontroleerd. Ook de toehoorder staat onder curatele. Wie vragen stelt of afgeleid raakt is af. Dat gezegd hebbende: valt er eigenlijk iets te recenseren aan hun albums? Ach jawel. Je kan noteren dat de stukken op Luciferian Towers – twee lange, twee relatief korte – geen onderlinge samenhang lijken te hebben. Of dat opener Undoing A Luciferian Towers (sic) bijna Koyaanisqatsi-achtige kwaliteiten heeft, met z’n repetitieve opbouw: je ziet de beelden van krioelende mensenmassa’s, kruisende verkeersstromen en kronkelende wolkenformaties helemaal voor je. Mooi ook hoe op het eind de zon doorbreekt. Over Bosses Hang zou je kunnen zeggen dat de eerste helft bijna als een conventionele psychedelische trip klinkt en de tweede classic GY!BE biedt: centrifugerend op weg naar de apotheose. En bij Anthem For No State zou je de folky ondertoon kunnen aanstippen. Maar in termen van goed of slecht is het lastig oordelen over GY!BE. Hun muziek raakt, bekoort, wérkt. Altijd. Diep ontzag.
