album
Pop

R.E.M.

Out Of Time - 25th Anniversary Edition

CONCORD/UNIVERSAL

En daar is – keurig op tijd – R.E.M.-album nummer zeven in de 25th Anniversary-reeks, net als alle voorgaande geremasterd, voorzien van extra schijfje (ditmaal vol demo’s) en verpakt in een idiot proof kartonnen doosje waarin de bijgevoegde malligheid ditmaal te overzien is: alleen de tot ‘formaat cd-hoesje’ opgevouwen poster (wat dóe je daar eigenlijk mee?) ontbreekt niet. Of Out Of Time (1991) hun beste album is, valt te betwijfelen (een béétje snob heeft Lifes Rich Pageant en Document hoger zitten), maar het was in elk geval hun meest succesvolle: nooit eerder stond een R.E.M.-album op 1 in alle landen die er commercieel gezien toe deden (waaronder de VS en Engeland). Bovendien was het de enige plaat waarmee de groep ooit Grammy Awards won (drie zelfs, waarvan twee voor single Losing My Religion).

Dat Out Of Time zo succesvol werd, had waarschijnlijk alles te maken met de laagdrempeligheid ervan: de plaat is goeddeels vrij van ironie en ‘politieke’ thema’s, de melodieuze rijkdom is groot en – bassist Mike Mills stipt het ook aan in de liner notes – de diversiteit is enorm, al merkt hij meteen fijntjes op dat ‘there’s no balls-to-the-wall rocker on it, and there’s nothing at hyperspeed’. Precies, dat kan zomaar schelen. Out Of Time laat echter bovenal een band horen die, na tien jaar onafgebroken touren en opnemen, tot rust is gekomen (er werd ook bewust niet getourd na Out Of Time). Voor ’t eerst was er tijd om de boel eens kalmpjes in de verf te zetten, waarbij zomaar plek bleek voor ‘nieuwe’ instrumenten als orgels, blazers, strijkers en een mandoline. En gastvocalisten, niet te vergeten: B-52’s-zangeres Kate Pierson werd ingehuurd voor extra blijmoedigheid in Shiny Happy People en rapper KRS-1 mocht meedoen in de al even opgeruimde opener Radio Song. Toch zitten hart en ziel van Out Of Time waarschijnlijk dieper verstopt, ongeveer ter hoogte van dat handjevol aangrijpende, diep-melancholieke songs: het sober gedecoreerde Low, het instrumentaaltje Endgame, het plechtig wiegende Half A World Away (‘This could be the saddest dusk I’ve ever seen’) en de raszuivere tranentrekker Country Feedback, waarin een praatzingende Michael Stipe gezelschap krijgt van de bijna Youngiaans huilende en knarsende gitaar van Peter Buck. Grote schoonheid. De extra cd met demo’s is trouwens – dat komt niet vaak voor – reuze vermakelijk, vooral vanwege de chronologie, die een heuse ontwikkeling laat horen: eerst zijn er aarzelende, vaak instrumentale versies van de Out Of Time-songs, later volgen de exemplaren met zang en andere aankleding, en zijn de definitieve versies ineens heel dichtbij. Op z’n minst één keer draaien. En dan gauw terug naar het moederschip, de plaat die R.E.M. eindelijk superstardom verschafte. Volgend jaar (bij een kwart eeuw Automatic For The People) nieuwe avonturen.

 

Deze 25th Anniversary Edition (2cd) van R.E.M.’s Out Of Time gratis thuis ontvangen? Neem dan nú een abonnement op ons prachtblad en word automatisch lid van Club OOR. Klik hier voor alle info!

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

concert
Ayreon

Het wondere universum van Ayreon

Uitgesloten was het; dat Arjen Lucassen de muziek van zijn progmetalproject Ayreon ooit zou vertalen naar een livesetting. Dat maakte ...
nieuws
Eddie Vedder

Eddie Vedder speelt met straatmuzikanten

Het moet je hart even stil doen staan: een verzoek om te jammen met Eddie Vedder. Het gebeurde een straatmuzikant ...
album
Angus & Julia Stone

Snow

Angus Stone heeft zijn eigen studio. De Belafonte heet ie, vernoemd naar de boot in Wes Andersons The Life Aquatic ...