album
Pop

FATHER JOHN MISTY

Pure Comedy

BELLA UNION/PIAS

Joshua Tillman mag dan vaak zeiken op millennials, hij hoort zichzelf evengoed graag praten. Dat pakte prima uit op zijn eerste albums onder de naam Father John Misty, de intellectuele zanger met Bold And The Beautiful-looks en pastorale zalfstem die hij acteert. Met de scherpe doch prachtige liefdesliedjes van I Love You, Honeybear brak de voormalige drummer van Fleet Foxes terecht door. Vrijwel alles wat die plaat zo fantastisch maakte, ontbreekt helaas op de overambitieuze opvolger Pure Comedy.

Misty’s derde is vooral een stok om mee te slaan voor bijvoorbeeld OOR-collega Tim Veerwater, die het liefst niet één, maar meerdere hoofdkussens zou platdrukken op het smoelwerk van dit soort interessantdoenerige types, just to be sure. Pure Comedy is een lange conceptplaat waarop Tillman vertelt over de teloorgang van de samenleving. Een korte, versimpelde versie van het bijbehorende 2000-woorden-essay: op een andere planeet dan de aarde leeft een volkje dat desalniettemin dezelfde fouten maakt. Religie, politiek, oorlog en Total Entertainment Forever zijn er aan de orde van de dag. Tillman neemt alles maar dan ook alles wat hem aan het echte leven irriteert, en zet het in een zelfverzonnen setting te kakken. Hoe genadeloos hij dat ook doet, Pure Comedy bestaat voor negentig procent uit gepraat en da’s een probleem. Bij gebrek aan prikkelende muziek eromheen begint dat gepraat namelijk al snel aan te voelen als geouwehoer. Er is bijvoorbeeld geen mariachi-trompet die zegt wat woorden niet kunnen zeggen in het ellendig lange hoofdstuk Leaving LA. En het orkest dat aan het eind van het traag voortslepende Birdie in een zwart gat lijkt te worden gezogen, overleeft de daaropvolgende explosie maar een paar seconden. Het is onvoldoende om het nummer op de valreep nog spannend te maken. En zo gaat het met alle songs. Ze zijn stuk voor stuk gebouwd op een basis van piano en akoestische gitaar. De verdere aankleding is veel te dunnetjes, met louter klassieke strijkerarrangementen en smooth jazzy blazers achterin de mix. Tuurlijk, Tillmans stem is mooi, zijn verhalen vragen je aandacht en de wél aanwezige instrumentatie komt hemels helder uit je speakers rollen. Maar er gebeurt gewoon te weinig muzikaals op Pure Comedy. Het is meer een interessant boekwerk dan een fijn album. Ik zie NASA deze plaat eerder de ruimte in schieten dan dat ik mezelf er nog vaak naar zie luisteren. Iets zegt me dat dat Tillmans bedoeling ook was.

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

concert
Ayreon

Het wondere universum van Ayreon

Uitgesloten was het; dat Arjen Lucassen de muziek van zijn progmetalproject Ayreon ooit zou vertalen naar een livesetting. Dat maakte ...
nieuws
Eddie Vedder

Eddie Vedder speelt met straatmuzikanten

Het moet je hart even stil doen staan: een verzoek om te jammen met Eddie Vedder. Het gebeurde een straatmuzikant ...
nieuws
The Killers

The Killers naar de Ziggo Dome

The Killers komen naar Nederland. Op woensdag 28 februari 2018 staan Brandon Flowers en co in de Ziggo Dome in ...