concert

Elbow ontroert zonder opsmuk in AFAS Live

Elbow voorbij de piek van zijn populariteit? Wie maandagmiddag een blik werpt op Ticketswap, zou het zo geloven. Kaartjes gaan voor een appel en een ei over de digitale toonbank. Het zal met de griepgolf te maken hebben, want in eerste instantie verkocht de Britse band de AFAS Live tot twee keer toe uit. Niet zo gek, want Guy Garvey & co zijn graag geziene gasten in ons land: de formatie uit Manchester speelt deze week zijn vijfentwintigste show in vijftien jaar op Nederlandse bodem. Er is in al die jaren niet veel veranderd, zo blijkt.


Hoe simpel kan het zijn? ‘We’re Elbow, we’re from Manchester and we’d like to play you some songs.’ Zo begroet de immer amicale Garvey zijn publiek kort nadat Elbow heeft geopend met oudjes Starlings en The Bones of You. Het zijn nummers van het Mercury Prize-winnende The Seldom Seen Kid, dat dit jaar zijn tiende verjaardag viert en vanavond met liefst zeven nummers vertegenwoordigd is. Al snel duikt de band ook dieper zijn eigen discografie in, een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre voorschotelend. Dat gebeurt bijvoorbeeld met New York Morning, een van de hoogtepunten van Elbow’s voorlaatste, The Take Off And Landing Of Everything. Garvey zwaait met z’n armen terwijl achter hem de New Yorkse skyline voorbijtrekt op verbluffende schermen die laten zien dat Elbow inmiddels met recht een Grote Band genoemd mag worden.


Toch voelt de AFAS Live vanavond vooral als de foute Ierse pub die Garvey daarna bezingt in Fly Boy Blue / Lunette, dat ook weer gaat over zijn regelmatige reizen tussen Manchester en New York. Op zulke momenten is Elbow gewoon een groep vrienden die toevallig bestaat uit gedegen muzikanten en een fantastische frontman. En dat betekent dat er weleens wat fout gaat, bijvoorbeeld wanneer toetsenist Craig Potter het intro van het mooie Mirrorball verpest. Even later vergeet Garvey in een ontroerend onderonsje met Potter tot drie keer toe de teksten van Puncture Repair, tot hilariteit van ‘delighted fuckers’ Mark Potter en Pete Turner. Gelukkig heeft ‘ie voor de rest van de nummers een autocue bij z’n voeten staan. Ach, erg is het sowieso niet. Eigenlijk dragen zulke momenten juist bij aan de menselijkheid en levendigheid van de avond.


Wat daar ook aan bijdraagt is de helderheid van het geluid dat Elbow vanavond weet te bereiken. Garvey is goed bij stem, diezelfde stem ligt ook mooi in de mix en wordt ondersteund door de instrumentatie van zijn collega’s. Dat zijn naast de Potters en Turner ook twee strijkers en twee blazers. Mede met dank aan hen klinkt Elbow dynamisch in het wat kabbelende middenstuk van de set. Echt spannend wordt het niet, maar saai ook geen moment. De nummers van The Seldom Seen Kid vormen de hoogtepunten, al blijkt ook dat op ieder later album twee of drie nummers staan die een vaste plaats in de setlist veroverd hebben. Van het recente Little Fictions zijn dat bijvoorbeeld de vooruitstrevende titeltrack en nieuwe meezinger Magnificent (She Says) waarin Elbow als vanouds de kracht van jeugd bezingt.


Het nummer vormt het startschot voor een eindsprint waarin opnieuw blijkt dat Elbow een tijdloze band is geworden die tijdloze thema’s behandelt en beheerst. Grounds For Divorce vormt tien jaar na zijn release nog altijd de reden tot ontlading, vooral als Mark Potter in het refrein zijn gitaar aan stukken scheurt. De échte hoogtepunten moeten dan nog volgen, bijvoorbeeld in de vorm van het weergaloze Lippy Kids. Daarin kijkt Garvey erug op zijn tienerjaren in Manchester, waarin hij het loopje van Liam Gallagher nooit perfect na kon doen en het ook niet echt lukte indruk te maken op de cigarette senate van de coole kids. Bijgestaan door duizenden kelen geeft hij ongevraagd maar goedbedoeld advies aan de jeugd van tegenwoordig: ‘Build a rocket boys!’ De gedachten dwalen af naar de studenten in Florida die precies dat doen en daadwerkelijke verandering teweeg brengen in de vastgeroeste Verenigde Staten, die Garvey eerder op de avond nog becommentarieerde met Leaders Of The Free World. Het is reden tot optimisme in tijden van onzekerheid. Voor het onontkoombare One Day Like This de avond tot een einde brengt, vraagt Garvey zijn publiek nog één keer samen de armen heen en weer te zwaaien, zoals hij dat de hele avond heeft gedaan. ‘Laten we ons nog even als één voelen, want we weten niet wanneer we elkaar weer zullen zien. Tenzij je woensdag ook naar onze show komt natuurlijk.’

Fotografie: Paul Barendregt

Gezien: 26 februari 2018, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Elbow ontroert zonder opsmuk in AFAS Live (concert) | OOR