concert

Franz Ferdinand bezingt in Paradiso wat was en (n)ooit weer zal zijn

Een van de laatste zinderende zomerdagen van het jaar loopt op zijn eind als we een band treffen die zich al een tijdje in de herfst van zijn carrière lijkt te bevinden. De doorbraak van Franz Ferdinand ligt al ruim tien jaar achter ons, de grootste hits van de Schotten zijn bepaald niet nagelnieuw en gitarist Nick McCarthy verliet de formatie vorig jaar. Toch bleek het een koud kunstje voor de band om Paradiso uit te verkopen. Die hits die tien jaar geleden gescoord werden, die klinken vanavond namelijk nog steeds als inkoppertjes. We zijn dan ook niet verbaasd links en rechts vaal geworden bandshirts te zien en headbangende hoofden met daarop net iets minder haar erop dan voorheen.

Ook voor de bandleden zelf blijkt de klok onverbiddelijk door te tikken. Wat is drummer Paul Thomson grijs geworden zeg! En die pornoblond geverfde pruik van frontman c.q. seksmachine Alex Kapranos? Vast een trucje om de tekenen van ouderdom te verbergen. Dat lukt ‘m nog ook, want als ‘ie de balkons uitgebreid bestudeert zien we in de ogen van de energieke massamenner een onveranderde mate van jeugdige ondeugd glinsteren. Kapranos is een levensechte jumping jack vol verrassende poses, een rockster van proportie. De show begint nog kalm met het keurige Stand On The Horizon, maar al snel posteert de Schot zich op de rand van het podium om Paradiso toe te spreken. Even later volgt met The Dark of the Matinee de eerste hit. Er zullen er nog velen volgen.

Als de avond vordert, blijkt namelijk eens te meer hoe bizar veel van die klassiekers de Schotten door de jaren heen op hun naam schreven. Zelfs het relatief recente Love Illumination en de ietwat onverwachte meezinger Walk Away vallen vanavond in die categorie. Het is alleen jammer dat Kapranos & co. dat zelf maar al te goed weten. De band speelt strak – al kunnen twee nieuwe gitaristen Nick McCarthy niet doen vergeten –  maar ook met een wel erg hoog showgehalte. Soms werkt dat heel goed, maar vaak voelt het overdreven. Bij de snel vergeten voorproefjes van nieuw werk, Lazy Boy, Always Ascending en Huck & Jim, is de show nog de enige manier om het oververhitte publiek enigszins tot participatie te motiveren, maar bij de oude bekenden voelt het vooral als een soort uitbuiting. Die hits worden met zoveel bombarie gebracht dat ze bijna zichzelf niet meer zijn.

Do You Wanna hoeft bijvoorbeeld geen zeven minuten te duren omdat het zo’n goed nummer is. Sterker nog: het is juist zo’n goed nummer omdat het heerlijk kort maar krachtig is. Zulke hoogtepunten worden vanavond wat te vaak voorzien van gemakzuchtige meeklap-momenten en andere overbodige opsmuk. Hoogtepunten inderdaad, want het blijven hits waar andere bands slechts van kunnen dromen. De eerste tonen van Michael en The Fallen zijn bijvoorbeeld genoeg om het lont, dat vaak een beetje los in het kruitvat bungelt, te ontsteken en voor oorverdovend gejuich te zorgen.

Toch blijkt Franz Ferdinand rechttoe rechtaan op z’n best. Het springerige Ulysses, met een belangrijke rol voor de betrouwbare bassist Bob Hardy, is op die manier een eeuwig excuus voor euforie. Het wordt meteen gevolgd door megahit Take Me Out, dat na al die jaren nog steeds een magisch moment is. Het voelt zowaar weer even alsof het 2003 is, alsof de bombast in één klap wegvalt en we de branie zien van de band die zijn eerste bootleg opnam in de bovenzaal van Paradiso. Die band is uitgegroeid tot een hitparade die soms niet lijkt te weten wat hij met zichzelf aan moet. Na afsluiter Darts of Pleasure volgt bijvoorbeeld een vreemde toegift, met crematiekraker Goodbye Lovers & Friends en die andere hit, This Fire. Allemaal leuk en aardig, tot Kapranos vindt dat het tijd is voor een saaie sitdown. Nee, wij horen dan liever nog even snel de vanavond ontbrekende toptracks No You Girls en Jacqueline. Franz Ferdinand lijkt het nodig te vinden zich opnieuw te bewijzen, lijkt bang te zijn om tot het verleden te behoren. Dat hoeft helemaal niet: de Schotten behoren wellicht niet echt tot de toekomst, maar hun hits tonen zich vanavond eens te meer zo tijdloos dat ze altijd van belang zullen blijven.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 29 augustus 2017, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

<span class="club">Club</span> <span class="oor">OOR</span> was op Pinkpop
nieuws

Club OOR was op Pinkpop

OOR was op Pinkpop! We waren er met een eigen Club OOR-stand, waar verschillende artiesten langskwamen om een krabbel uit te ...
Pinkpop dag 2: tekens van boven
concert
Foo Fighters

Pinkpop dag 2: tekens van boven

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van ...
Pinkpop dag 3: van de roze hoed en de zwarte rand
concert

Pinkpop dag 3: van de roze hoed en de zwarte rand

De 49ste editie van Pinkpop vond dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR was alle drie de dagen van ...

Recensie: Franz Ferdinand bezingt in Paradiso wat was en (n)ooit weer zal zijn (concert) | OOR