Gorillaz was natuurlijk altijd al een ‘band’ waar verschillende artiesten aan meewerkten, maar bij het maken van laatste plaat Humanz gaf leider Damon Albarn de teugels buitensporig veel uit handen. Het vierde Gorillaz-album luistert zodoende meer weg als een soort compilatie. En helaas bleek het merendeel van de verzamelde apocalyptische feestnummers op zichzelf gewoon niet erg sterk of fantasievol. Humanz is kortom zo’n release die we eigenlijk alweer waren vergeten, ware het niet dat Albarn – in het kader van het album – het muziek- en animatieproject dat hij bijna twintig jaar terug met striptekenaar Jamie Hewlett oprichtte live naar de Ziggo Dome brengt. Daar blijkt vanavond maar weer eens dat een goede plaat heus geen vereiste is voor een goed concert.
Bij het opstellen van een setlist kun je immers je zwakste songs buiten beschouwing laten. Vanavond horen we bijna alleen maar hits en fan favorites. Feel Good Inc., Clint Eastwood, Superfast Jellyfish, 19-2000, On Melancholy Hill, Dirty Harry en Stylo, om maar wat grote pepernoten uit de zak te strooien. Na het kritisch ontleden van Humanz bleven ook daar vrijwel alleen de krakers van over. Strobelight, Andromeda en Saturnz Barz zijn overheerlijke popsongs. Alleen Sex Murder Party, dat op zich wel spannend begint na een reeks vrolijke liedjes, is een misser en het eenzame inkakmoment in een verder dynamische en zeer entertainende show.
Gorillaz is als project en live-act namelijk een beetje als apenkooien. Men pleurt alle toestellen in de gymzaal en hatsjikidee, spelen maar. Chaotisch, raar en dwaas, maar altijd weer dolle pret. Je apenkooit maar eens in de zoveel tijd, maar je kijkt er altijd weer naar uit en kunt niet wachten op de volgende keer. In Albarns popliedjes komen elementen uit de meest uiteenlopende genres voorbij. Country-western, hiphop, disco, rock en punk. Live mogen we daar een opvallend gospellaagje bij optellen, te danken aan een machtig zeskoppig kerkkoor. De beste Gorillaz-nummers, met name die van het debuut en derde worp Plastic Beach, hebben daarnaast natuurlijk een cartoon-element dat zich niet beperkt tot de animaties. Liedjes als 19-2000 en Superfast Jellyfish toveren met hun kekke klankwendingen, happy raps en maffe geluidseffecten vanavond een glimlach op ieder gezicht.
Zoals je van Gorillaz mag verwachten is er aan memorabele visuals en leuke gastbijdragen ook geen gebrek. Zo wordt het gelukzalige Dirty Harry gezongen (maar niet echt, natuurlijk) door een geanimeerd kinderkoor vol schattige details. Let vooral op het blonde meisje op de tweede rij, dat haar oogjes sluit en met haar armpjes zwaait. Tijdens grimestuiterbal Garage Palace zien we een digitale variant van Little Simz op het scherm achter de echte rapper, in een lange videoclip waarin naar ieder klassiek vechtspel van gameontwikkelaar Capcom wordt geknipoogd. Leuk detail is het ronde, zoomlens-achtige videoschermpje boven het podium, waarin het oog van een slijmerig monster verschijnt, waarin helikopters circuleren en camera’s flitsen, en waarin tijdens een fantastisch Stylo (met uiteraard de geweldige Bruce Willis-video) een glimlachende Bobby Womack verschijnt.
Zeer droevig dat hij niet meer met ons is, maar wat in levende lijve aanwezige gasten betreft valt er verder weinig te betreuren. De La Soul is in da house voor Superfast Jellyfish en Feel Good Inc. (maar helaas niet voor Momentz) en discoheld Peven Everett, ondergewaardeerd door en onbekend bij het grote publiek, pakt datzelfde grote publiek volledig in met de spetterende discoknaller Strobelight. Naast minder bekende aanwezigen als Zebra Katz en de eerdergenoemde Little Simz hoeven we ook de grotere namen niet echt te missen. Savages’ Jehnny Beth komt in de prachtige visuals van We Got The Power voorbij, de gelukzalige grijns van zanger, rapper en poedelknuffelaar D.R.A.M. zien we op de beelden bij Andromeda en zowel de stem als het gezicht van Vince Staples-collaborateur Kilo Kish maakt Humanz-bonustrack Out Of Body tot een aangename verrassing.
En dan is er natuurlijk nog de uitvoering van al dit lekkers door Albarn en zijn uitgebreide band, die afwisselt tussen superstrak (in de liedjes waarin de man slechts een bijrol speelt) en zeer meeslepend. Hij zingt El Mañana bijna ontroerend mooi, maakt van het fraaie On Melancholy Hill een verbroederende meezinger en tijdens ruwere, door harde gitaren gedreven tracks als Punk en M1 A1 waan je je heel even bij een opzwepende festivalset van Blur. Gorillaz is echter stukken veelzijdiger dan Albarns oorspronkelijke band. Met prachtige visuals en toffe gastbijdragen, een vrachtlading aan leuke en soms knotsgekke popliedjes, een van begin tot eind razend enthousiaste uitvoering en bergen variatie tussen én binnen het uitgevoerde materiaal, zet de zanger één van de meest entertainende popshows neer die je anno 2017 kunt gaan zien. Hopelijk hoeven we niet wéér zeven jaar te wachten op de volgende keer apenkooien.
Fotografie: Paul Barendregt
Gezien: 21 november 2017, Ziggo Dome, Amsterdam
