concert

Nonchalante Liam Gallagher wars van nostalgie in uitzinnige AFAS Live

Het heeft de hele dag op z’n Manchesters gemiezerd en binnen in de AFAS Live gaat het gewoon door met regenen. Bier, welteverstaan. Al lang voor Liam Gallagher het podium betreedt vliegen de volle glazen door de lucht en zien wij ons genoodzaakt onze beste imitatie van David Achter de Molen van stal te halen. Het trekt niet veel bekijks, want de voertaal is vanavond Brits: als de dj van dienst The Jams Town Called Malice en  The Stone Roses’ I Am the Resurrection draait wordt harder meegezongen dan bij menig concert. Even later is die wederopstanding een feit: op beproefd Oasis-intro Fuckin’ In The Bushes loopt Liam Gallagher een zee van gejuich en gebalde vuisten tegemoet. ‘Tonight, I’m a rock ‘n’ roll star’, opent our kid, alsof daar nog twijfel over bestond.


Het is een van de liefst negen Oasis-nummers die Gallagher vanavond heeft meegenomen. Meteen na het reusachtig klinkende Rock ‘n’ Roll Star volgt het eveneens luidkeels meegezongen Morning Glory. Opvallend is dat het gezang niet alleen van Britpop-veteranen komt, maar juist vooral afkomstig is van jongeren die Gallagher waarschijnlijk voor het eerst zien. Dat jeugdige enthousiasme zorgt ervoor dat alles wat volgt voelt als een voetbalwedstrijd, waarbij Gallaghers naam in iedere stilte gescandeerd wordt alsof hij de sterspeler van de plaatselijke FC is. Zo ver zit dat er natuurlijk niet naast. Meteen is namelijk merkbaar hoezeer de show van Liam verschilt van die van z’n broer. Noel, die volgende maand op hetzelfde podium speelt, is de begaafde muzikant, Liam de heerlijke herrieschopper. Sterker nog, sinds Oasis in de jaren negentig doorbrak is de makkelijk scorende spits, die een halve thuiswedstrijd speelt, geen spat veranderd. 


Na bijna ieder nummer vertrekt de veertiger naar de zijkant van het podium om te klagen bij z’n geluidsman. Het mag de pret niet drukken, want Liam lijkt wél tevreden over zijn publiek, dat ook het eerste blokje nieuwe nummers bestudeerd blijkt te hebben. Gallagher opent het salvo van zijn solodebuut met het verdienstelijke Greedy Soul en de verrassend sterke leadsingle Wall Of Glass, dat perfect past in het spiegelrijke decor van vanavond. Paper Crown fungeert als welkom rustpunt, vlak voor For What It’s Worth de meeste indruk maakt van Gallaghers eigen oeuvre. Vanaf dat nummer, waarbij king parka monkey zowel qua boodschap als vakmanschap dichter bij zijn broer komt dan ooit, is de brug naar klassiekers Some Might Say en Slide Away makkelijk geslagen. Gallagher doet eigenlijk niks, maar hij is best goed bij stem en zijn aanwezigheid alleen al heeft een ongekende impact op het publiek dat hem aanbidt als de God die hij zelf vast gelooft te zijn.


Na een tweede en beduidend minder interessant blokje nummers van As You Were bouwt Gallagher met Oasis’ Be Here Now toe naar het slot van zijn set. Eerst volgt een van de weinige keren dat je schaamteloos Wonderwall mag meezingen: het publiek laat het vanzelfsprekend niet na. Dan keert Gallagher na een korte pauze terug met een oude bekende aan zijn zij. We begroeten Paul “Bonehead” Arthurs, de oude gitarist van Oasis die ter ere van de afsluiting van de tour een mopje mee komt spelen. Supersonic volgt en brengt een uitzinnigheid teweeg die we zelden meegemaakt hebben aan de ArenA Boulevard. Gallagher schudt wat met z’n sambaballen en slaat de chaos goedkeurend gade. Schepje erbovenop? Met Cigarettes & Alcohol schudt de bebaarde Britpop-legende nog een tijdloze klassieker uit de mouw van z’n gele regenjas.


Voor in de zaal vallen vrienden en volslagen vreemdelingen elkaar in de armen, beseffend dat dit wellicht het dichtst is dat ze ooit bij een Oasis-show zullen komen. Nostalgisch? Nee, het voelt vanavond niet alsof we ons in 1994 bevinden. Immers, hoe kun je daadwerkelijk verlangen naar tijden die een groot deel van het publiek niet (bewust) heeft meegemaakt? Voor velen lijkt vooral de vreugde te overheersen dat ze tóch nog in het tijdperk van Liam Gallagher blijken te leven. Natuurlijk liggen zijn beste shows in het verleden, maar vanavond is Gallagher veel meer dan verdienstelijk en klaart hij de klus op kenmerkend moeiteloze wijze. Met een even opzwepend als ontroerend Live Forever bevestigt de Brit zelfs zijn status als levende legende. Die tweede stem? Die misten we slechts af en toe. Juist de afwezigheid van enige afleiding door zijn volslagen anonieme begeleidingsband stelt Liam in staat te schitteren en de show in zijn dooie eentje te dragen. En Liam Gallagher, die bezwijkt niet onder die druk. As you were.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 8 maart 2018, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
Compilatie Chris Cornell aangekondigd
nieuws
Chris Cornell

Compilatie Chris Cornell aangekondigd

Op 16 november verschijnt er een uitgebreide compilatie van de overleden Chris Cornell. Het album, simpelweg Chris Cornell genaamd, is bedoeld als ...

Recensie: Nonchalante Liam Gallagher wars van nostalgie in uitzinnige AFAS Live (concert) | OOR