achtergrond

De 20 beste albums van de jaren '10: Typhoon - Lobi Da Basi

En zo liep, behalve 2019, ook het hele decennium op z’n eind. Tijd om een ándere mooie OOR-traditie weer eens uit de kast te trekken. De beste albums van de afgelopen tien jaar dus, gerangschikt in een overzichtelijke Top 20 en voorzien van een persoonlijke noot van een OOR-recensent met warme gevoelens voor de plaat in kwestie. Vandaag nummer 15: Typhoon – Lobi Da Basi (2014).

In 2014 hebben we zeven jaar gewacht op een nieuw Typhoon-album, maar het is ’t waard geweest: Glenn de Randamie is keurig zonder braaf te worden, netjes zonder saai te zijn en slim zonder dat overdreven uit te dragen. Bovendien kiest hij atypische tekstonderwerpen en zoekt hij de grenzen van de hiphop op. Dé Nederlandse plaat van het decennium. OOR’s Jasper van Vugt: ‘Je hoeft niet in aura’s te geloven om de magie van Glenn de Randamie te voelen, maar het helpt wel. Ik voelde ‘m direct op het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette. Het was Lowlands 2006, ik had Typhoon de Grote Prijs al zien winnen en Paradiso gek zien maken tijdens de Buitenwesten-tour. Nu werd ik, backstage onderweg naar mijn interview met DJ Shadow, als vanzelf naar die tengere, stralende jongen gezogen die bij de kleedkamers op een stoel zat. ‘Hoi. Goed shirt’, zei hij lachend, verwijzend naar mijn blauwe Kubus-T-shirt, waarna we elkaar de hand schudden. Die ontmoeting, hoe kort ook, was indrukwekkender dan die met de jeugdheld waar ik voor kwam. Op Lobi Da Basi neemt hij ons mee op een muzikaal ongekend rijke verkenningstocht naar de basis van je mens zijn, aan de hand van moeilijke, existentiële vragen die iedereen zich zou moeten stellen, die voorbij de waan van de dag gaan en die betekenis geven aan het leven. Wie ben ik, wat ben ik, waar kom ik vandaan. En: wie wil ik zijn, wat is belangrijk, waarom ben ik zoals ik ben? Pittige vragen van een intelligente, vroegrijpe jongeman die in de spiegel durft te kijken en de consequenties ook durft te accepteren als ze niet zijn zoals hij vooraf hoopte. Kom daar nog maar eens om, tegenwoordig.’

16. Spoon – They Want My Soul

Geen nieuws, goed nieuws. Tien niet al te hapklare popsongs in dik een half uur, veel subtiliteit, geen flauwekul en opnieuw een hoofdrol voor de prettig gruizige stem van Britt Daniel. En ondanks een wat voller geluid wordt het wezen van Spoon nergens aangetast. De drive, de funk, de hooks, de eenvoud, de melodieën, de discipline – alles doet ’t nog. Lees hier.

17. Bon Iver – Bon Iver

Voor zijn debuut For Emma, Forever Ago (2008) sloot Justin ‘Bon Iver’ Vernon zich op in een berghut, voor deze opvolger deed hij inspiratie op door te reizen. De bijzondere sfeer en de sacrale zangpartijen zijn gebleven, voor de rest is alles anders: fraaie percussie, groteske arrangementen en een eerder sprookjesachtige dan spookachtige sfeer. Lees hier.

18. Kanye West – Yeezus

Kanye buigt voor niemand. Het kale, minimalistische en vooral intense Yeezus werpt nieuw licht op de bizarre en briljante geest van een van de meest kleurrijke, onberekenbare en ondoorgrondelijke artiesten van dit decennium. I Am A God heet een van de tracks en dat verzint Kanye West niet zomaar. Lees hier.

19. IDLES – Joy As An Act Of Resistance

Deze Opgefokte Britten maken in 2018 nét even meer indruk dan hun soortgenoten van Shame. De  teksten van Joe Talbot verraden een getekend leven, zijn bandmaten leggen daar een potje loeistrakke postpunk onder. Keihard, goudeerlijk, oergeestig, hartverscheurend en genadeloos. Lees hier.

20. LCD Soundsystem – American Dream

Alsof de New Yorkers nooit zijn weggeweest (sinds 2011) is alles anno 2017 ineens weer bij het oude, inclusief het torenhoge niveau. James Murphy kan nog steeds klaaglijk croonen, Bowie en Talking Heads kijken weer goedkeurend toe en de punkfunk swingt als een malle. Lees hier.

Lees ook

De jaren tien kennen geen uitschieters, betoogt OOR’s Tom Engelsvoven. Geen Sgt. Pepper, Pet Sounds, Born To Run, Nevermind, OK Computer of Is This It. De jaren tien voegen artistiek weinig toe. Maar toch. Binnen de popwereld voltrekt zich in de jaren tien wel degelijk een revolutie. Een essay over het decennium van de verstoppende beschikbaarheid. Lees hier.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

De 20 beste albums van de jaren '10: Typhoon - Lobi Da Basi (achtergrond) | OOR