De King Of Pop mag dan dood zijn, de Queen Of Pop hebben we nog! Toegegeven, op haar 51ste zien die kruippakjes er soms een tikje potsierlijk uit en optreden zonder autotune zou haar verboden moeten worden. Maar geen zangeres kan bogen op zoveel hits en baanbrekend werk. En ook op haar laatste platen stond toch altijd wel weer een aanstekelijk liedje dat je wekenlang hebt gefloten. De verzamel-cd Celebration brengt voor het eerst al die hits samen. Tenminste, de dubbel-cd, want de enkele versie is een wel erg karige samenvatting van haar carrière, waaraan hoogtepunten als Borderline, La Isla Bonita en Beautiful Stranger ontbreken. Die staan wel op de dubbele versie.
Samen met al die grote hits waarmee we Madonna associëren: Like A Virgin, Into The Groove, Material Girl, Papa Don’t Preach, Who’s That Girl, Vogue, Frozen, Ray Of Light, Music, Hung Up, enzovoorts. Probleem met dit soort verzamelaars is dat er altijd wel weer een aantal nieuwe tracks aan wordt toegevoegd, in de hoop dat de echte fans deze verzamelaar toch weer aanschaffen. En dat nieuwe nummer haalt het doorgaans niet bij de oude hits. Met Revolver (gemaakt met Lil Wayne) is dat niet anders. Gauw vergeten dus. Dan is die andere nieuwe track, de met Paul Oakenfield gemaakte single Celebration, beter. Geen topper, maar niet misstaand tussen de rest. Madonna heeft zoveel hits op haar naam staan dat voor deze dubbelaar toch ook weer enkele classics zijn afgevallen. Het meest node gemist wordt wel Give It To Me, haar nummer 1-hit van vorig jaar. Ook Causing A Commotion, True Blue, The Power Of Goodbye en Don’t Cry For Me Argentina schitteren door afwezigheid. Maar wat er wel op staat, behoort tot de beste pop van de laatste dertig jaar.
