album
indie

Wire

Mind Hive

PINK FLAG/KONKURRENT

Komend najaar moet ie zo’n beetje klaar zijn: de documentaire over Wire, de allerlaatste Britse oer-postpunkband die anno 2020 nog altijd actief is én – enigszins – artistiek relevant genoemd mag worden (dat laatste sluit zieltogende, door één origineel bandlid voortgetrokken acts als PiL en Gang Of Four bijvoorbeeld uit). People In A Film gaat ie heten, vrij naar Two People In A Room van hun onovertroffen album 154, en volgens de bandleden wordt ‘the very essence of the band’ erin blootgelegd. ‘The personalities, their music, their worldview, their history and their future.’ Ik heb er vertrouwen in.

Want een bijzonder stel is het, met hun dwarse ambities, hun stoïcijnse eigengereidheid en hun met niets of niemand te vergelijken geluid. En dat al dik 43 jaar lang, met nog altijd driekwart van de oorspronkelijke bezetting intact. Tijd voor Mind Hive, studioalbum nummer zestien. Kort en goed: geen spectaculaire sprongen voor- of zijwaarts, evenveel pop als experiment (al vier decennia lang hun watermerk) en geen slijtage. Sterker, het lijkt alsof zanger/gitarist Colin Newman nog altijd groeit als schrijver en vertolker van bijna zoetige popliedjes vol sierlijke zangmelodieën. Let wel: bíjna, want bij Wire is natuurlijk niets eendimensionaal. Altijd is er weer dat onconventionele geluidsbeeld, het onverstoorbaar bonkende drumwerk en die ironische manier van beschouwen in de songteksten, waar Newman doodleuk termen als ‘algorithmically scanning’ (Cactused) in weet te wurmen. Opmerkelijk is hooguit de opbouw van de plaat: eerst vier behoorlijk catchy popsongs (met Off The Beach als potentiële Wire-evergreen), dan twee dromerig-psychedelische ballads, daarna krijgt de monotone drammerigheid twee songs lang de ruimte (en mag bassist/zanger Graham Lewis zijn altijd wat theatrale ei leggen) en tot slot is er in de vorm van het kabbelende Humming opnieuw verstilling. ‘Someone was humming a popular song.’ Eentje van Wire zal dat er niet zijn, maar ondertussen wordt het oeuvre – én de statuur – van de heren met elke release weer een stukje eerbiedwaardiger. Je zou bijna zeggen: tijd voor een docu.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Wire - Mind Hive (album) | OOR