concert

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 

Wie zegt wel te hadden verwacht dat Bloc Party de AFAS Live zou uitverkopen, is een leugenaar. Meer dan tien jaar geleden maakten de Britten voor het laatst hun opwachting aan de ArenA Boulevard, en de tijd is niet vriendelijk voor ze geweest. Hun laatste shows liggen slechts vers in het geheugen omdat ze uitblonken in matigheid, vijfde plaat Hymns was op z’n zachtst gezegd geen reden om te verwachten dat de toekomst er rooskleuriger uitzag. Echt uitverkocht is de zaal trouwens ook niet, hoor. De tweede ring is afgesloten en op de tribune is nog volop plek. Maar toch: Bloc Party verkoopt anno 2018 veel meer kaarten dan gedacht. Hoe dat zo, eigenlijk?

Nou, omdat nostalgie one hell of a drug is en het vanavond helemaal niet om de toekomst, maar om het verleden draait bijvoorbeeld. Niet Hymns of losse flodder The Nextwave Sessions, maar klassieker Silent Alarm staat centraal. Bloc Party speelt ‘m vanavond zoals ze beloofd hadden nooit te doen: integraal achterstevoren, van de stemmige afsluiter Compliments tot de venijnige opener Like Eating Glass. Een zucht van verlichting gaat door de zaal als leidsman Kele Okereke meedeelt dat we echt mee mogen in de tijdmachine. Terug naar 2005 gaan we, toen het kapsel van de gitarist Russell Lissack nog maar net uit de mode was en z’n Vans pas net versleten waren. Wat een genot is het om te weten dat er daarna dertien hits op rij volgen, niet bang te hoeven zijn dat de Londenaren ineens The Love Within of een draak van vergelijkbare proporties van stal halen. Vroeger was heus niet alles beter, maar Bloc Party wel.

Dat wordt vooral duidelijk als Silent Alarm met het vuur en plezier gespeeld wordt dat bij vorige passages zo ontbrak. Albumtracks Luno, Price of Gasoline en The Pioneers haalden normaal de setlist niet, maar behoren nu tot de hoogtepunten van de avond. So Here We Are, Blue Light en vooral This Modern Love – inclusief confettikanon opgedragen aan een stelletje dat net verloofd is – zijn de mooist denkbare rustmomenten. En toegegeven: die omgedraaide tracklist was een meesterzet. Hoeveel bands kunnen hun sets nou afsluiten met megahits als Banquet, Positive Tension en Helicopter? In dat euforische slot steelt ‘nieuwe’ drummer Louise Bartle trouwens keer op keer de spotlight. Tuurlijk missen we Matt Tong nog steeds, maar wat is de 24-jarige Londense gegroeid sinds ze drie jaar terug bij de band kwam.


Strik erom en klaar ermee? Welnee, we zijn pas net begonnen. Silent Alarm duurt immers maar een uur, dus is er nog ruimte voor wat meer muziek. Geen probleem, zou je denken, want met A Weekend in the City heeft Bloc Party een prima tweede plaat op zak. Zelfs op Intimacy en Four staan genoeg vermakelijke tracks op een toegift mee te vullen. De Britten besluiten echter precies de nummers te spelen die je niet van ze wil horen. Octopus is nog aardig, The Prayer al pompeus. Van saaie superoudjes Storm and Stress, Tulips and Little Thoughts wordt vooral duidelijk waarom ze bijna vijftien jaar geleden Silent Alarm niet haalden.


En dan is er nog de oerlelijke afsluiter Ratchet, die ze bij Kele thuis blijkbaar nog steeds een ‘banger’ noemen. Wij worden er ook met de seconde banger van, dat er zo nog een nummer van Hymns volgt bijvoorbeeld. Dat blijft ons bespaard, maar echt blij kunnen we er al niet meer van worden. Daarvoor smeerde Bloc Party eigenhandig een te grote smet op de erfenis van Silent Alarm. Doe ons volgende keer dan maar twee keer die eeuwig onvolprezen plaat. Desnoods van voor naar achteren en terug. 

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 15 oktober 2018, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...
Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan
nieuws
Eagles Of Death Metal

Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan

Jesse Hughes en Josh Homme van Eagles Of Death Metal hebben via Twitter een nieuw coveralbum aangekondigd. Pigeons Of Shit ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...

Recensie: Bloc Party is weer even de beste band van 2005  (concert) | OOR