concert

De donderdag en vrijdag van Le Guess Who?

Het meest dankbare festivalpubliek? Daarvoor moet je ook dit jaar weer op Le Guess Who? zijn. Alleen hier vind je lange rijen voor Bulgaarse vrouwenkoren en ramvolle zalen voor acts die amper gestreamd worden op Spotify. Hier kan een act die op Lowlands als niche zou worden bestempeld een headliner zijn. Je kunt eindeloos verdwalen in het overweldigende blokkenschema. Dat doet de organisatie knap. Johan Gijssen, bedenker van het festival, werd zelfs uitgeroepen tot Utrechter van het jaar. En was er ooit zoveel belangstelling voor Le Guess Who? De voortekenen voor een spannende editie zijn uitstekend. Dit waren de meest opvallende optredens van de donderdag en de vrijdag.

Als je verwacht een eenduidig verhaal te krijgen bij Sun Kil Moon (20:45, grote zaal) heb je het mis. Mark Kozelek heeft een band meegenomen wat hem de ruimte geeft om verder te gaan dan zijn standaard stream-of-consciousness-achtige gebrabbel. In plaats daarvan krijgt Le Guess Who een dreigend gerommel van woorden. Ieder moment is opnieuw een gevaar voor Marks uitspattingen. En niet alleen vocaal. Ratsss! Weg is de telefoon van de jongen op de eerste rij. Had ie maar moeten luisteren. Want Kozelek heeft ergens in die 15-minuut-durende songs echt wel wat zinnigs te melden. Bijvoorbeeld dat je niet op je telefoon moet zitten als er een muzikant voor je neus muziek staat te spelen. Dat dreigende neemt langzaam af en Kozelek verandert in een dronken oom die je verhalen vertelt. Over die keer dat hij zijn hond uit ging laten en erachter kwam Amerika niets met Moskou te maken heeft omdat hij eigenlijk een kat is. Dat dus. Een goed begin van het festival. (NV)


De intrige zet door in de Domkerk. Het godshuis is vanavond het podium voor Le Guess Who? en Grouper & Paul Clipson (22:30, Domkerk) mogen die afsluiten. Zij, Groupers Liz Harris zit op het podium met haar gitaar. Hij, visueel kunstenaar Paul Clipson, achter de projector. Er wordt geen woord gesproken. Zong ze wel? Het voelt allemaal als een droom. De muziek die door de ruimte galmt heeft weinig om je aan vast te grijpen. Het is niet duidelijk wanneer de songs beginnen. De ene toon gaat over in de andere. Alles vloeit, zwelt aan, en ebt langzaam weg. In tegenstelling tot andere ambient-artiesten trekt Liz Harris je niet naar hogere sferen zoals Brian Eno dat doet. Haar muziek is aards. De visuele vormgeving van Clipson is hiervan de visuele evenknie: wazige flarden van objecten en omgevingen. Saai? Allerminst. Eerder een moment voor introspectie. Alsof er een uur lang een trip van herinneringen voor je in scene wordt gezet. (NV)

Net als Grouper op donderdag, zijn tijdens de show van Liu Fang (19:30, Pandora) op vrijdag alle monden gesnoerd. Kijken en luisteren is even interessant. Met haar Pipa (pi voor de neerwaartse tokkel, pa voor de opwaartse), betovert ze het publiek vingervlug en elegent. Het roept beelden op van de natuur, Botanische tuinen, geordende indelingen. Komt dat omdat het zo vredig klinkt? Steeds valt er een rust over je heen wanneer Liu even verstijfd blijft zitten voordat ze ieder nieuw nummer inzet? Nee, het is niet altijd vredig. Ook bootst ze hele stormen na; complete chaos, maar altijd sierlijk en rustgevend. (NV)

We gaan verder met een graag geziene gast. Protomartyr (20:00, Ronda) jast er in moordend tempo een vrijwel geheel nieuwe set doorheen. Het is een gewone band – met bas, gitaar en drum. Haast een unicum op Le Guess Who?, waar het traditionele bandconcept steeds meer geschuwd lijkt te worden. Opnieuw is het de eigenaardige frontman die Protomartyr een eigen gezicht geeft. In de korte periode van afwezigheid wat kaler en dikker geworden. Joe Casey is een man die je honderden keren in je leven tegenkomt: een kleurloze kantoormedewerker. Juist in deze setting verwacht je hem niet. Terwijl zijn veel jongere bandgenoten wild om hem heen staan te raggen, vestigt hij stoïcijns de aandacht op zichzelf. Protomartyr is een grimmige, opgefokte liveband en hun beklemmende sound, verwant aan Cave en The Fall, wordt goed vertaald naar het podium. Alle liedjes van het recente Relatives In Descent zijn sterk, hoewel onvergetelijke tracks als Why Does It Shake? En The Devil In His Youth uit 2015 niet overtroffen worden. Toch zou het kunnen dat dit het doorbraakoptreden van Protomartyr was. (DK)

Patrick Higgins staat vanavond met een tweedelig project in de Hertz (20:30, Hertz). Deel 1, Tenebrae Responsories for Holy Saturday van Renaissance-componist Carlo Gesualdo, is de vertaling van een koorstuk naar een die geschikt is om gespeeld te worden door Het Nederlands Kamer Orkest. Mooi hoor, maar deel 2 is zijn paradepaardje: Hyperborea No. 1, over de bittere toestand van het klimaat. Geen hapklare kost. Tuurlijk niet. Als een curator dirigeert hij vier leden van het strijkensemble, die aan weerszijden van hem zijn opgesteld. Hij aan de knoppen. Alle input wordt versterkt, vervormd, uitvergroot, maar verliest nooit zijn identiteit. Na 10 minuten harmonie zetten de vier de aanval in. Ze sissen en blazen naar elkaar, halen uit door de vreemdste geluiden te produceren met hun instrument om daarna weer in harmonie te vervallen. Open interpretatie, zolang je maar in de gaten hebt dat de natuur naar de klote gaat. (NV)

Nu Julia Holter weer in de studio zit, vult de onverwacht populaire Weyes Blood (20:40, Pandora) het gat dat Holter achter liet. Beide artiesten tappen uit hetzelfde vaatje. Het begint met een eigenzinnige, betoverende stem: niet laag, niet hoog, wel zwoel en kwetsbaar. Die valt meer mensen op. Perfume Genius vond haar voor zijn jaarlijstjesplaat No Shape, Ariel Pink wilde zelfs een heel album samen opnemen. Live is Weyes Blood uit fijner hout gesneden. Haar authentieke geluid wordt omhult door mystieke, bewierookte arrangementen. Het gaat van modern-klassiek, naar traditionele folk en indie. Steeds anders, steeds raak. De grootste verrassing komt in de vorm van een cover: Vitamin C van krautrockers Can. Maandag verzorgt Weyes Blood de support voor Father John Misty. Een verplicht nummertje voor bezoekers. (DK)

LGW 2017 kan alvast de boeken in als de editie van extreme belangstelling. Bij Weyes Blood en Kelly Lee Owens staan praktisch evenveel mensen binnen als buiten. In de steenkoude Jacobikerk is het eveneens vol. Even overwogen we om niks te schrijven over Mount Eerie (22:30). De cultheld bezingt immers het onbeschrijfelijke. Hij verloor zijn vrouw Geneviève aan kanker, de behandelingen werden, ondanks een breed opgepikte crowdfunding-actie, onbetaalbaar. Phil Elverum schreef deze tragedie van zich af op A Crow Looked at Me. Het concept lijkt op het bekendere Skeleton Tree, maar waar Nick Cave in metaforen spreekt, houdt Elverum het pijnlijk direct. Dit akoestische optreden begint met een diepe zucht. Elverum speelt solo, zodat alle aandacht bij de teksten ligt. Die zijn bijzonder intiem. Sommige een week geschreven na het overlijden, andere na een maand, soms beschreven vanuit het perspectief van hun anderhalfjarige dochter. Het kernwoord is onbegrip. Dat maakt dit optreden voor iedereen herkenbaar. Mount Eerie heeft een gigantische catalogus, maar wijdt dit uur volledig aan Geneviève. Recent en nog nieuwer werk, het is allemaal prachtig, maar vooral intens droevig. Elverum heeft het logischerwijs moeilijk. Hij doet dit avond na avond, deelt zijn heftigste gevoelens en verkoopt zelf de platen. Je kunt er alleen maar respect voor hebben. Hoe onvergetelijk ook, we lopen neerslachtig naar buiten. (DK)

Waar Mount Eerie de dood toezingt in de Jacobikerk doet Jenny Hval (22:30, Pandora) precies hetzelfde een halve kilometer verderop in TivoliVredenburg, al gebeurd dit niet op dezelfde manier. Wie Jenny Hval kent weet dat haar shows niet rechttoe rechtaan zijn. De ene keer staat ze met twee clowns op het podium, de andere keer omringd door kettingen knoflook, vanavond met haar dj/producer en haar podiumassistente. Die laatste begint met tien minuten aerobics, gaat vervolgens met een tube verf aan de haal, trekt een bosje rozen kapot en gooit dat het publiek. Muzikaal is het fenomenaal. Jenny stijgt boven alles uit met een sterke vocale performance die doet deken aan Kate Bush. Imponerend, van het kaliber dat we niet eerder zagen op LGW. (NV)

Nieuw in deze editie van LGW zijn de vier verrassingsacts. Via twitter wordt er wild gespeculeerd, op het moment zelf staan de zalen vol nieuwsgieren mensen. Gisteren speelden Amadou & Mariam in de grote zaal, vandaag blijft de verrassingsact een dik vraagteken. De band komt te laat, is gemaskerd en het geluid doet het de eerste minuten niet. Hier staan The Residents (00:00, Ronda) opgericht in 1969, voor een volle zaal. Je weet wel, de band die van een oogbal hun handelsmerk heeft gemaakt. Zoals Marcel Duchamp dada maakte, zo maakt The Resident muziek: met spookachtige geluiden, vervormde zang en richtingloze stukken. Zelf noemen de bandleden, wiens identiteit nog altijd een raadsel is, het anti-muziek. Als de super-mario geluidjes en progressieve rockgitaren tevoorschijn komen gaat het eerder richting kitsch. De zaal stroomt leeg. Precies het doel van de organisatie. Daar zal de band ook blij mee zijn geweest. Een sterk bevreemdend einde van een steengoede en bij vlagen loodzware festivaldag. (DK)

Door Daan Krahmer & Nick Vermeer / Fotografie: Melanie Marsman & Tim van Veen

Gezien: Le Guess Who?, Verschillende locaties, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: De donderdag en vrijdag van Le Guess Who? (concert) | OOR