concert

De eigen koers van Welcome To The Village 2017

Welcome to the Village haalde de afgelopen jaren al grote namen naar Leeuwarden. dEUS bijvoorbeeld in 2015. Of Django Django vorig jaar. Maar een band van het kaliber Franz Ferdinand stond er nog nooit.

De Schotten stellen niet teleur. Ze openen zaterdagavond met Matinee. Knallen daar direct No You Girls achteraan, vlak daarna gevolgd door Do You Want To. Game, set, match in amper twintig minuten. In het krappe uur dat volgt zijn het bijna alleen maar hits die voorbij komen. Deze set is gemaakt om te behagen. En daar wil het publiek zich maar wat graag helemaal aan over geven. Zelfs het commando van Alex Kapranos voor de sit down, onder nuchtere Friezen nooit een groot succes, wordt laaiend enthousiast ontvangen.

Dat Franz Ferdinand hier op zaterdag op het hoofdpodium staat is een logisch gevolg van de ontwikkeling die het festival de afgelopen vijf jaar doormaakte. Van bescheiden zomers feestje van Podium Asteriks, het Leeuwarder poppodium waar Welcome To The Village uit voortkomt, naar iets veel groters. Een festival dat mensen vanuit het hele Noorden trekt en ook in de rest van het land aan populariteit wint. Als het die lijn doortrekt, zou Welcome To The Village zomaar in het rijtje Lowlands, Best Kept Secret, Down the Rabbit Hole kunnen komen.

Met de nadruk op ‘zou kunnen’. Want het festival beweegt zich steeds meer naar een eigen unieke vorm. Daarbij overheerst de gedachte dat een festival meer is dan een rijtje bands. Het is vooral ook een mini-maatschappij. Een erg progressieve wellicht, maar wel een plek waar je dingen kunt onderzoeken. Waar allerlei verschillende mensen samenkomen. Kan kijken wat werkt en niet. Kunt bouwen aan iets nieuws.

Een deel van het festivalterrein is voorbehouden aan DORP, een innovatieprogramma waar gezocht wordt naar duurzame oplossingen voor festivals. Bijvoorbeeld: kan je bands op de stroom van een elektrische auto laten spelen? Of: hoe voorkom je een grote berg afval na afloop? Een ingenieus statiegeldsysteem deed dit jaar al wonderen, geen platgetrapt bekertje te vinden. Maar er zijn ook andere kwesties waarover het festival zich buigt. Emancipatie bijvoorbeeld. Een bijeenkomst gaat over de vraag: ‘Hoe krijg je meer vrouwelijke headliners op je festival?’

Dat is iets voor de toekomst. Alle afsluiters bestaan dit jaar uit louter mannen. Van hen maakt Franz Ferdinand de meeste indruk. Blaudzun heeft het op vrijdag moeilijk. Zijn grootse harmonieën blijken niet geschikt voor hoofdpodium Bontebok, waar veel klanken verwaaien. Zodra zijn band er vol in gaat, is er alleen nog maar een brij van geluid te horen. Terwijl dat het moment zou moeten zijn dat hij zijn muziek naar grote hoogten stuwt.

Op zondag imponeren afsluiters Rico en Sticks wel. Met een greep uit hun hele oeuvre, van Opgezwolle tot Dazzled Sticks, rijgen ze de hits aaneen en krijgen daarmee de handen in het lucht. De hits wisselen ze af met tracks van het vrijdag verschenen IZM. Daarvan blijft Sneakers Fris het meeste hangen. Dat zou zomaar een instant klassieker kunnen zijn. De mannen uit Zwolle bewijzen dat de scheidslijn tussen liefhebbers van hiphop en pop steeds dunner wordt. Welcome To The Village had zich wat dat betreft geen betere afsluiter kunnen wensen.

Vrouwen zijn er wel in Grootegast, het op een na grootste podium. Dat wordt op de vrijdag geopend door Black Honey (foto). Frontvrouw Izzy Bee combineert de flair van wijlen Amy Winehouse met lekker gruizige garagerock. Zo’n band waarvan je hoopt dat ze uitgroeien tot headliner. Ook minstens zo opvallend is de show van het danscollectief Club Guy & Roni met Slagwerk Den Haag. Ze toveren de tent om tot een foute Oost-Europese discotheek met stampende technobeats. Een hedonistische zinsbegoocheling met een dozijn dansers dat plots overgaat in een keiharde rave waarbij het publiek op het podium staat en de dansers een voor een in de coulissen verdwijnen. Opgestuwd door de beats van Elisabeth.

Grootegast is verder vooral ook een podium voor het hardere gitaarwerk. Dat valt dit weekend niet tegen. Op de vrijdag van Black Honey mag ook 65 Days Of Static (foto) los in de tent. Kneiterhard maar bedwelmend. De rockers op zaterdag zijn toegankelijker dan Vintage Caravan uit IJsland dat fanatiek uit het hardrock- en grunge-vaatje tapt en daarmee zelfs kinderen aan het headbangen krijgt.

Death Alley zit op het randje qua camp maar weet de aandacht lang vast te houden. Tot er een intermezzo komt waaraan geen einde lijkt te komen. Het Zweedse Truckfighters (foto) laat met hun stoner vervolgens geen spaan heel van het publiek. Iets wat Skip&Die vlak daarvoor ook al op het hoofdpodium lukte. En op zondag bouwen lokale helden De Hûnekop, denk Hank Williams in het Fries, het mooiste feest van het weekend. Het publiek schreeuwend om meer achterlatend.

Dat Welcome To The Village de koers verlegt van muziek naar een bredere maatschappelijke beweging, merk je niet aan de line-up van de twee grote podia. Daaromheen doet het zich wel gelden. Wereldmuziek, vooral voorbehouden aan het kleinere Blessum, lijkt een steeds nadrukkelijker rol te krijgen. Op Bontebok staan dan nog wel DMA’s (foto) en Mighty Oaks, maar de kleinere indie-bandjes en singer-songwriters zijn minder sterk vertegenwoordigd dan vorige jaren. Behalve in Salon Perdu. een spiegeltent die doet denken aan een Parijs’ theater uit het interbellum. Hier duik je de pareltjes op. Britpopbandje Hooton Tennis Club bijvoorbeeld, dat een spelplezier tentoonspreidt waar zelfs Franz Ferdinand niet aan kan tippen. Of het Vlaamse Glints dat een balans zoekt tussen de dromerigheid van Oscar And The Wolf en de glijerige r&b van Drake. Met mooi gebruik van autotune. Effecten overheersen ook bij Conner Youngblood uit Dallas, Texas: James Vincent McMorrow met blues-invloeden. Prachtige verstilde schoonheid die het publiek de mond weet te snoeren. En dat op een festival.

Vraag is hoe de programmering zich de komende jaren verder ontwikkelt. De idealen van het festival liggen er nu nog niet dik bovenop. Het maakt de festivalgangers subtiel bewust van hun rol in de wereld. Een kleine naald tegen de wanden van de bubbel. Gaan die idealen overheersen, dan verdwijnt die kracht. Aan de andere kant, als je je ideologische veren teveel afschudt, hoe onderscheid je je dan nog? Welcome To The Village heeft de potentie een festival te worden, dat zijn gelijke niet kent. Zolang het dicht bij zich zelf blijft, zonder het publiek uit het oog te verliezen. Een fascinerende balanceer-act.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien 21-23 juli 2017, De Groene Ster, Leeuwarden

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws

Word lid van Club OOR en kies je welkomstgeschenk!

Als je nu een abonnement neemt op OOR, word je niet alleen automatisch lid van Club OOR - waarmee je jaarlijks ...
concert
Kaleo

Kaleo kampt met geloofwaardigheids-probleem

‘Looked the devil in the eye. The devil’s gonna make me a free man’, begint Jökull Júlíusson, frontman van Kaleo ...
nieuws
Stone Temple Pilots

Stone Temple Pilots verwelkomen nieuwe zanger

De Stone Temple Pilots zijn weer actief. Gisterenavond presenteerde de band een nieuwe zanger. Zijn naam is Jeff Gutt, bekend van de ...