concert

ESNS18: de meest opvallende shows van woensdag

Het grootste gedeelte van Team OOR is op dit moment de storm aan het trotseren op weg naar Groningen. Dat betekent vooral wachten tot er weer treinen rijden. Verslaggever Sven Gerrets – voor het eerst op Eurosonic-Noorderslag! – was de enige verstandige: hij reisde op woensdag al af naar het hoge noorden. Dit zijn de meest opvallende shows die hij op de eerste dag zag. ‘Als je hier dan voor het eerst bent wil je meteen van alles wat, dus check ik op de eerste dag acts die uiteenlopen van aanstekelijke pop tot avant-gardistische soundscapes.’

Op de zoetgevooisde klanken van Rupert Holmes’ Escape (The Pina Colada Song) komen zanger/gitarist Thibault Christiaensen en drummer Pieter Bruurs van Equal Idiots (20:45 uur, Vrijdag Basement) op, om het vervolgens aan flarden te scheuren met hun eerste eigen nummer. Het is er de perfecte omgeving voor, hier in de groezelige kelder van Vrijdag, waar overal pijpleidingen lopen en snoeren loshangen. Zonder enige vorm van pretentie rammen ze in concentratievorm hun nummers eruit. Het is vuig en springerig, met zo nu en dan wat voorzichtige knikjes richting The Ramones, The Strokes en The Kills. Of The Black Lips, maar dan beduidend minder melodieus. De bak herrie die ze produceren zou niet misstaan op de soundtrack van een Felix van Groeningen-film, zo eentje vol met trieste mensen aan de onderkant van de samenleving. Het is fijn om mee te beginnen, maar na een minuut of twintig beginnen de liedjes een beetje op elkaar te lijken en loopt de kelder langzaam leeg. Even is er wat afwisseling als Bruurs voor het nummer Toothpaste Jacky op een klokkenspel begint te spelen. Helaas is het van korte duur en klinkt ook dit nummer snel als de anderen. We grijpen het aan om vast richting de volgende act te wandelen.

In het Het Der Aa Theater is het stil. Akelige stil. Je verwacht het niet, met op het podium het Robocobra Quartet (21:30 uur, Der AA Theater), dat een combinatie van jazz, spoken word en hardcore punk speelt .De vier muzikanten, afkomstig uit een groter collectief dat in steeds wisselende samenstellingen optreedt, deert het niet. Ze stonden al op SXSW en Into the Great Wide Open en Groningen kunnen ze ook wel aan. Drummer en frontman Chris Ryan begint met zijn heldere stem te klaagzingen, terwijl om hem heen jazzgeluiden uit gitaar, saxofoon en klarinet aanzwellen. De jazz vervormt en is het ene moment ondersteuning voor de drummer en zijn uitgesproken teksten, om het andere moment naar de voorgrond te drijven en daar de boel over te nemen met minutenlange instrumentale slenteringen. Alles op het podium is om Ryan heen gebouwd. Hij haalt uit, schreeuwt vol overgave en werpt zich op zijn drumstel. Hij brult zijn preken, soms in de microfoon, soms voor het effect erlangs. De saxofoon scheurt er doorheen, terwijl de gitaar tokkelt. Er ontstaan complexe geluidsconstructies die intrigeren en prikkelen, als een avant-gardistisch schilderij dat niet per se mooi is, maar wel diep van binnen iets met je doet. Het is alsof Ryan jaren aan opgekropte nostalgie en frustratie kapot probeert te schreeuwen. Na twee nummers lijkt hij oprecht verbaasd als hij opmerkt: ‘Hey, you’re still here’. Voor de finale spelen ze You’ll Shrug, een compositie die bijna compleet crescendo is en volgens Ryan via Jason Mraz uitmondt in metal.  Dat laatste halen we er niet echt uit, maar wederom grijpt het aan. Het is een optreden dat vooral de ratio aanspreekt, maar uitnodigt om opnieuw en opnieuw te luisteren, om wellicht ooit dat gevoel te laten aansluiten.

Bij de Stadsschouwburg is het tot nu toe het drukst. Als we aankomen is de zaal al redelijk gevuld en als Sigrid (23:00 uur, Stadsschouwburg) het podium op stuitert is het zo goed als vol. De Noorse zangeres heeft net de European Border Breakers Award 2018 gewonnen en is in opperbeste stemming. Vol overgave en breed lachend zet ze Go To War in en scoort direct bij het publiek. Energiek rent ze alle kanten op om tussen de eerste nummers onwennig te giechelen. Even lijkt het of ze zich geen houding weet te geven, maar met ieder liedje lijkt ze groter te groeien. Bij Shots Fired klinkt ze krachtig en stoer, met een soepel ratelende stem die tegen de rap aan schuurt, bij Dynamite legt ze haar ziel bloot en klinkt ze breekbaar, met een lichte kraak in haar stem. Ze lijkt alles aan te kunnen, heeft een indrukwekkende inhoud en schakelt moeiteloos heen en terug naar haar kopstem. De catchy popdeuntjes die alles ondersteunen werken voor zowel jong als oud aanstekelijk. Vooraan staat een clubje tieners volledig uit hun dak te gaan, terwijl wat verder naar achteren de grijsgekopte bezoekers instemmend knikkend meedeinen. Sigrid lijkt goedgekeurd voor alle leeftijden, en dat is een redelijke garantie voor groot succes.

Warmduscher (1:15 uur, Vera), de laatste act van de avond, is omgeven door een zweem van mysterie en er heersen hoge verwachtingen van bizarre gekte die op het podium gaat plaatsvinden. Dat komt door teksten als ‘één van de meest bizarre, geheimzinnige en opwindende bands die je op Eurosonic gaat tegenkomen’ uit het programmaboekje van het festival en ‘This is The Weirdest Shit That’s Appeared in Our Inbox All Year’, dat Noisey schreef over een persbericht en een clip van de band. In de praktijk blijkt het neer te komen op een hevig tierende zanger met een cowboyhoed op. Vanaf de eerste seconde doet hij er alles aan om een sfeer van chaos en verderf te creëren. Hij vloekt, smijt met bier en schreeuwt onverstaanbare teksten in de microfoon. Om hem heen stuiteren twee gitaristen. Onder de berg herrie zit zo nu en dan prima klinkende rock verstopt. Niet verbazingwekkend, want de groep bestaat uit leden van Fat White Family, Childhood en Paranoid London.  Maar echt vlotten wil het niet tussen de band en het publiek. Hoewel Vera steeds drukker wordt doordat het de enige locatie is waar het festival muzikaal nog gaande is, lijkt niemand in de zaal onder de indruk van de schreeuwende zanger en zijn kreten als ‘Show me some boobies’ of ‘Somebody’s getting pregnant tonight’. Om 1:38, ruim twintig minuten voor het officiële einde van de show steekt de band een symbolische middelvinger op en besluit er mee te stoppen. Een korte mededeling dat dit het was en ze verdwijnen van het podium. In de zaal kijken mensen elkaar even verbaasd aan, maar halen dan zonder duidelijke emoties hun schouders op en verdwijnen. Een briljante zet, want de verwachtingen worden niet waargemaakt en dankzij hun onvoorspelbaarheid blijft er iets van het geheimzinnige aura intact.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 17 januari 2017, Eurosonic, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: ESNS18: de meest opvallende shows van woensdag (concert) | OOR