concert
Rock

GEEN WEDEROPSTANDING VAN FEEDER

Feeder heeft een bewogen leven als band achter de rug. Hoge pieken, diepe dalen. Met als dieptepunt de zelfmoord van drummer Jon Lee in 2002. Ook muzikaal leek het niet de goede kant op te gaan met de band die wereldwijd bekend werd met hit Buck Rogers. Des te verrassender dus dat nieuwe album Renegades zeer goed te pruimen is. Vanavond mag het drietal – aangevuld met toetsenist – laten zien ook live aan een tweede jeugd te zijn begonnen. Dat blijkt toch een klein beetje tegen te vallen.

De Oude Zaal is zeer behoorlijk gevuld als de heren keurig op tijd het podium op komen. Een oude helden-onthaal krijgen de Welshmen alleen niet. Pas bij Feeling A Moment, het laatste hitje uit 2005, klinkt er uit meerdere hoeken van de zaal gejuich. Feeder lijkt een band te zijn die de oudere concertbezoeker gewoon nog een keertje wil zien. Met een drankje in de hand, wachtend op die paar nummers die je nog kent van vroeger. Dat de band zelf zonder al te veel overtuiging speelt helpt ook al niet echt mee. De zang van Grant Nicholas is slordig en het geluid – zeker de eerste nummers – erg dof.

Feeder revancheert zich halverwege, met goede uitvoeringen van Pushing The Senses, nieuwe single Down To The River en Just The Way I’m Feeling. Het publiek komt een beetje los en als Nicholas en bassist Taka Hirose bij hit Buck Rogers zich zelf ook aan een sprongetje wagen zit ze sfeer er lekker in. En toch… toch staat hier geen band die vecht voor een nieuwe kans. Geen band die wil laten zien ook in 2010 nog relevant te zijn. Nou is relevantie in de muziek natuurlijk een overgewaardeerd begrip, goede liedjes zijn goede liedjes, maar op momenten heb je bij Feeder het idee naar een gedateerde grungeband te luisteren. En niet eens naar een heel goede. Het houthakkers shirt van Nicholas helpt overigens ook niet echt.

En zo is het vanavond vooral een feestje voor de bescheiden fanbase die de heren nog hebben in Nederland. En daar is natuurlijk weinig mis mee. Laat die jongens op het podium lekker hun liedjes spelen, laat de mensen vooraan uit hun dak gaan en laat de concertbezoeker met colbertje die één keer per jaar naar een concert gaat zich maar verbazen over die stoere mannen met die grote gitaren. Gesprongen wordt er nog bij het catchy Lost And Found en ook recente single Call Out krijgt een warm onthaal. Niets aan de hand dus, leuk vermaakt voor een donderdagavond, maar de wederopstanding van Feeder gaan we waarschijnlijk nooit meer meemaken.

Gezien: 4 november 2010, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: GEEN WEDEROPSTANDING VAN FEEDER (concert) | OOR