concert

Het ADHD-ballet van Banks in Paradiso

De duistere r&b van Jillian Banks is in Nederland nog niet écht aangeslagen. Althans, een echte (radio)hit heeft ze nog nooit gehad. Haar derde album III, afgelopen zomer verschenen, vloog dan ook onder de radar, maar het is een aardige plaat, waarop Banks de downtempo pop nog meer omarmt dan tevoren. Dat ze toch veel liefhebbers in ons land heeft, bewees ze door binnen een paar weken de grote zaal van Paradiso uit te verkopen, die vanavond dan ook gevuld is met idolate fans. Bij het gejuich als de lichten om stipt half negen uitgaan, zijn oordopjes al geen overbodige luxe. 

De podiumopzet is Spartaans. Banks staat, natuurlijk, in het midden, met om haar heen dikwijls twee danseressen. Links staat iemand achter de knoppen. Rechts zit een – behoorlijk enthousiaste – drummer, die in de climax van openingsnummer Till Now meteen goed aan het werk wordt gezet. Banks is goed bij stem en huppelt begenadigd over het podium, maar door de tot in de puntjes uitgevoerde choreografie is de show wel erg strak geregisseerd. Enige spontaniteit is ver te zoeken, waardoor het optreden soms routineus aanvoelt. Gelukkig heeft Banks genoeg goede nummers om dat te compenseren. De show mag dan niet heel persoonlijk aanvoelen, het kakt ook nooit echt in. 

Van de nieuwe nummers zijn Stroke en Alaska het meest aanstekelijk en is Contaminated het mooist, maar alle hoogtepunten komen toch van haar eerste twee albums. Alle nummers van Goddess (2014)en The Altar (2016) die vanavond voorbijkomen worden door de fans onthaald als moderne klassiekers, wat misschien ook niet geheel onterecht is, want Banks heeft een paar van de fijnste alternatieve popnummers van de afgelopen jaren op haar naam staan. Vooral Fuck With Myself, die al vroeg in de set voorbijkomt, blijkt live heerlijk meeschreeuwbaar te zijn. Ook Drowning is een vroeg hoogtepunt. Iets meer nummers van de eerste twee platen waren wel welkom geweest, nu ligt het zwaartepunt net iets te veel bij III en blijven wat vroegere oeuvre-hoogtepunten als Trainwreck en Someone New achterwegen. 

Al is het mooiste moment van de avond indirect afkomstig van dat album. Banks draagt een gedicht voor, Ode To The Grey Zone, dat ze schreef tijdens het maakproces van III. Dat staat ook gewoon al een paar avonden op de setlist, dus spontaan is het verder niet te noemen, maar het is wel even een klein, persoonlijk moment. Dat helaas bijna teniet wordt gedaan doordat sommigen het niet kunnen laten er uitgebreid doorheen te kletsen, wat door het vrij broze geluid vanavond sowieso wel vaker een probleem is. Maar zelfs als Banks even niet zo goed te horen is, valt er door de choreografie (deze tour verzorgd door Nina McNeely, die onder meer ook de choreografie van de dit jaar verschenen danshorrorfilm Climax voor haar rekening nam) alsnog genoeg te genieten. Elk nummer is haast een ballet op zich, maar door de nogal overstuurde uitvoering – en de dikwijls dito begeleiding –  dan wel eentje voor ADHD’ers. 

Tegen het eind van de show gooit Banks met Gemini Feed haar grootste wapen in de strijd; haar beste nummer, dat natuurlijk ook een zeer uitbundige uitvoering meekrijgt. In principe natuurlijk een enorm hoogtepunt, alleen is het jammer dat ze hier en bij het daaropvolgende The Fall niet meer haar best doet te verbloemen dat er zo nu en dan een bandje meeloopt. Dus horen we Banks nog steeds kraakhelder terwijl ze bij het eerste couplet van Gemini Feed haar microfoon richting het publiek houdt. Dat intensief dansen en tegelijkertijd zingen lastig is, begrijpen wij ook nog wel, maar deze oplossing kwam het concert niet direct ten goeden. Een redelijke smet op een verder degelijke popshow, waarmee Banks bewijst dat ze het best verdient om eens een echte hit te scoren. 

Gezien: vrijdag 8 november 2019, Paradiso, Amsterdam.

Fotografie: Luuk Denekamp

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: Het ADHD-ballet van Banks in Paradiso (concert) | OOR