concert

Jack Poels, de chroniqueur van klein geluk

In het kader van zijn dit jaar verschenen soloalbum Blauwe Vear trekt Rowwen Hèze-frontman Jack Poels langs kleine podia in Nederland. Afgelopen vrijdag speelde hij in het openluchttheater in Valkenburg aan de Geul. Een prachtig theater van meer dan honderd jaar oud, uitgehouwen in mergel, op de flanken van de beroemde Cauberg. Met 150 bezoekers is het optreden naar coronamaatstaven uitverkocht. Normaliter kunnen de tribunes in Valkenburg zo’n duizend toeschouwers herbergen, vandaar. Maar de intieme setting blijkt het perfecte decor voor dit optreden.

De Americaan – vanavond vergezeld door Jan Hendriks (Doe Maar, Boudewijn de Groot) op gitaar en BJ Baartmans (o.a. Iain Matthews, André Manuel) op gitaar, mandoline en banjo – eert op Blauwe Vear immers het kleine. Poels weet in zijn liedjes vluchtige momenten te vangen met een ogenschijnlijk diepere betekenis. Zoals, in het titelnummer, een blauwe veer van een Vlaamse gaai die neerdwarrelt, net op het moment dat Poels’ zoon in een KLM-vliegtuig op weg is naar Zuid-Korea. Of een voorbijtrekkend koffer op een lopende band op het vliegveld, in Zwoar en braekbaar. ‘Zoals ikzelf’, stelt de Limburgse liedjesschrijver vast.

Poels acteert vanavond met verve de eenvoudige dorpsjongen, die toevallig een scherp oog voor detail heeft en, vooruit, ook nog aardig muziek kan maken. Het is echter BJ Baartmans die halverwege de avond het woord neemt en om applaus vraagt voor ‘de man die ons deze geweldige liedjes gegeven heeft’. Een uitspraak die meer is dan alleen een sympathieke geste van een muzikale wingman. Het is een oprechte blijk van waardering voor een man die het bedrieglijk eenvoudige leven van alledag tot kunst heeft verheven.

Want, zeker in Limburg, herkent iedereen de kerktoren die Poels bezingt in Elf oaver elf; dat almachtige gebouw, dat waakt over de gemeenschap. Een baken in weer en wind, zoals Poels het noemt. En elke ouder die zijn kind voor het eerst ziet uitvliegen, voelt wat Poels bedoelt in De Achtertuin: ‘als ge zukt, als ’t neet lukt/kom terug nar de achtertuin’. Het zijn ogenschijnlijk simpele sentimenten, maar omdat ze zo herkenbaar zijn, verbinden ze vanavond artiest en publiek met elkaar.

Dat Poels ook nog wat Rowwen Hèze-klassiekers door de setlist gesprenkeld heeft (we horen o.a. Auto Vleegtuug, De Neus Omhoeg en De Peel in Brand), is alleen maar een bonus. En de muzikale tip of the hat naar Jan Hendriks, in de vorm van Eén nacht alleen van Doe Maar, eigenlijk overbodig. Want vanavond draait het niet om het meezingen van klassiekers. Bovendien mag dat volgens de coronaregels helemaal niet. Nee, op deze avond laat Poels ons beseffen dat de magie van het leven niet altijd schuilt in het grote gebaar, maar eerder in de intieme momenten die soms onopgemerkt voorbijgaan. En daarmee bewijst hij niet alleen als frontman van zijn ‘bandje’ het publiek in te kunnen pakken, maar ook als chroniqueur van het klein geluk.

Gezien: 4 september 2020, Openluchttheater Valkenburg

Fotografie: Hub Dautzenberg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
upsammy: 'Ik draai liever mp3’s dan via Spotify'
audio special
upsammy

upsammy: ‘Ik draai liever mp3’s dan via Spotify’

Hoe komt het dat het klinkt zoals het klinkt? We spreken erover met een aantal vooraanstaande Nederlandse geluidsbepalers. Vandaag: Upsammy ...
K.G.
album
King Gizzard And The Lizard Wizard

K.G.

Toen het laatste King Gizzard-album uitkwam – metalplaat Infest The Rats’ Nest (2019) – lag mijn zoontje nog met glazige ...

Recensie: Jack Poels, de chroniqueur van klein geluk (concert) | OOR