concert

Machine Head zorgt voor brandende ogen in 013

Het duurt negen nummers, voordat Machine Head-frontman Robb Flynn het publiek in het Tilburgse Poppodium 013 welkom heet bij de 25e verjaardag van debuutplaat Burn My Eyes. Het album zorgde met zijn mix van Bay Area thrash metal, grooves en maatschappijkritische teksten halverwege jaren negentig voor een aardverschuiving in de metalscene. Dat de muziek er tweeënhalf decennium later nog steeds toe doet, blijkt uit de op voorhand uitverkochte show. Maar voor de band zich richt op een integrale vertolking van zijn eerste werk, krijgen de drieduizend fans veertien andere songs gepresenteerd. Die vormen een dwarsdoorsnede van de acht navolgende platen. Een avondvullend programma.

Iets na acht uur start intronummer Diary Of A Madman van Ozzy Osbourne, waarvan het laatste stuk op hoog volume wordt afgespeeld. Onder die tonen presenteert de eerste line-up van de avond zich aan het publiek. Behalve uit de zanger/gitarist bestaat die uit bassist Jared MacEachern en de recent toegetreden Poolse gitarist Wacław ‘Vogg’ Kiełtyka (Decapitated) en Britse drummer Matt Alston (Devilment, Eastern Front). Met het imposante Imperium hebben ze meteen iedereen bij de les. Het geluid is hard en zwaar, maar helder. De podiumaankleding bestaat uit een gigantische backdrop met de hoesafbeelding van Bloodstone & Diamonds, geflankeerd door twee zijpanelen met daarop de bandnaam. De lichtshow bestaat uit wisselende themakleuren, spots en drie boven elkaar geplaatste rijen met lampen. Vijf ruitvormige lichtbakken verblinden het publiek geregeld met hun felle witgele lampen. Dat past misschien bij de Burn My Eyes-thematiek. Erg publieksvriendelijk is het niet.

Volgens Amerikaans metalmodel is Flynn continu bezig om het publiek op te hitsen. Eerst moeten de vuisten in de lucht, dan alle middelvingers. Ook roept de kleine frontman met zijn lange haar en grijze baard de ‘motherfuckers’ op tot headbangen, meezingen en klappen, vraagt hij veelvuldig om circle pits en telt hij steeds weer van een tot vier. De zaal – voornamelijk gevuld met mannelijke dertigers en veertigers – geeft massaal gehoor aan de verzoeken. Dat komt niet alleen door het enthousiasme van de bandleider, ook speelt de groep strak, gedreven en vol overtuiging. Begrip doet de rest. De zanger snapt dat het maandag is, maar voorspelt tegelijkertijd dat het ‘zo’n avond’ wordt. Die voorspelling onderstreept Machine Head met krachtige uitvoeringen van Take My Scars, Now We Die en Beautiful Mourning. Met Bulldozer klinkt zelfs een track van het teleurstellende album Supercharger uit 2001, waarmee de band leek mee te liften op de toen heersende rapmetalhype.

Drummer Alston toont zich een waardige vervanger van Dave McClain. Die verliet de groep vorig jaar en herenigde zich met Sacred Reich. Ook Vogg maakt indruk. Hij krijgt zelfs een solomoment. MacEachern geeft Flynn vocale ondersteuning. De frontman is goed bij stem, ook als hij clean zingt. De zaal beweegt massaal als achtereenvolgens Locust, I Am Hell (Sonata In C#) en Aesthetics Of Hate klinken. Ondersteund door stoomfonteinen, een flitsende lichtshow en dwingende kreten als ‘Are you ready?’, ‘Scream for me Tilburg’ en ‘Do you know how to headbang’ weet de groep de aandacht vast te houden. Wel schiet Flynn soms door in zijn enthousiasme, vooral als hij voor de zoveelste keer om de grootste circle pit van de avond vraagt. Hij dwingt wel respect af wanneer hij een nummer opdraagt aan overleden Pantera-leden Dimebag Darrell en Vinnie Paul.

Voordat de groep het laatste deel van de eerste set speelt, neemt Flynn de tijd om terug te blikken. Hij herinnert zich zijn eerste optredens in Nederland, als support van Slayer en op Dynamo Open Air. Hij spreekt het publiek persoonlijk aan: eerst de zaal, dan het balkon en tenslotte twee diehardfans die de band vandaag voor de 85e en 75e keer live zien. Ook inventariseert hij hoeveel nieuwe fans er zijn, en hoeveel ‘old school motherfuckers’. De laatste groep is veruit in de meerderheid. Muzikaal zakt de show met Darkness Within en From This Day even in. Een overtuigende uitvoering van Ten Ton Hammer zorgt daarna voor balans. Er wordt zelfs gecrowdsurft tussen de nummers door, tot groot genoegen van de zanger. Dat hij het hoge refrein van Halo niet haalt, wordt hem vergeven, helemaal niet als aan het einde van de setafsluiter een confettikanon knalt.

Na tien minuten ombouwen keren Flynn en MacEachern terug om Burn My Eyes van begin tot eind te spelen. Voor dit deel van de show hebben ze oorspronkelijke leden Chris Kontos (drums) en Logan Mader (gitaar) bereid gevonden mee te doen. Die hebben er duidelijk zin in. Kontos klimt op zijn drumkruk en Mader springt en danst rond. De toeschouwers zingen de refreinwoorden van opener Davidian (‘Let freedom ring with a shotgun blast’) luidkeels mee, en maken duidelijk waar ze vanavond echt voor gekomen zijn. De backdrop toont de hoes van het debuut, twee ogen staren het publiek aan vanaf de flanken van het podium en vuurfonteinen zetten de woorden kracht bij. Flynn beperkt zijn praatjes tot een minimum. De zaal gaat zelfs zonder aanmoedigingen tekeer. Die springt, brult ‘Jesus wept’ (tijdens Old), zwaait met een opblaashamer en roept ‘Machine fucking Head’.

Ook deze bezetting speelt overtuigend en strak, hoewel Kontos even op gang lijkt te moeten komen. Zijn korte drumsolo voorafgaand aan The Rage To Overcome maakt weinig indruk. Mader en MacEachern leiden de aandacht af door hun shirts uit te trekken. Meer indruk maken Death Church, het woeste A Nation On Fire en Blood For Blood. Voordat Machine Head de laatste twee nummers van de show speelt, checkt Flynn nog een keer of het publiek van wanten weet. ‘Zijn jullie Tilburg of Killburg’, vraagt hij. Een retorische vraag. Want zelfs na drie uur spelen tonen de fans zich onvermoeid. Dat enthousiasme heeft Machine Head te danken aan de grootse, lange en imposante show. En aan de langgekoesterde wens om Burn My Eyes integraal ten gehore te brengen. Voor wie er niet was, biedt TivoliVredenburg op 2 juni volgend jaar een herkansing. Met dezelfde showformule, hopelijk met minder verblindend licht.

Fotografie: Jostijn Ligtvoet

Gezien: 7 oktober 2019, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: Machine Head zorgt voor brandende ogen in 013 (concert) | OOR