concert

Metallica overdondert ook van een afstandje

De vorige keer dat Metallica in Amsterdam optrad, was dat voor twee – relatief – intieme concerten in de Ziggo Dome. Als je megaparken, festivalweides en voetbalstadions gewend bent, stelt een zaal waar zo’n 17.000 mensen in kunnen natuurlijk weinig voor. Doordat het podium ook nog eens in the round geplaatst was, kwamen James Hetfield en consorten dichtbij het publiek. Bij de show die de band vanavond geeft in de Johan Cruijff ArenA is dat wel anders. Dit is in alle opzichten een megashow: ruim 50.000 bezoekers, een gigantisch podium aan het einde van het veld, vuurwerk, een voorprogramma (de gezellige duivels van Ghost) dat op eigen houtje de AFAS Live aan de overkant kan vullen, noem het maar op. Het maakt weinig uit: Metallica weet ook vanaf een afstandje nog te overdonderen.

Al moeten we er wel even op wachten. Hetfield en zijn mannen trappen een half uur te laat af. Als om 20:45 dan eindelijk zoals vertrouwd Ennio Morricone’s The Ecstasy of Gold over het veld schalt, is de ontlading natuurlijk des te groter, maar de volgende keer mogen de heren ook wel gewoon op tijd komen. Bij opener Hardwired mogen we ook gelijk weer constateren dat het geluid in de ArenA vrij belabberd blijft, al klinkt het gelukkig nog wel een stuk beter dan eerder op de avond bij Ghost het geval was, want daar was het echt alsof de band onderwater stond te spelen. Hier kunnen we gelukkig genoeg horen om te constateren dat Metallica in topvorm is.

Muzikaal gezien dan. Wat we inmiddels ook kunnen constateren, dankzij de levensgrote schermen die achter het podium hangen, is dat de heren oud beginnen te worden. Vooral James Hetfield heeft er wel eens jeugdiger uitgezien, al kan dat ook aan zijn vrij heftige gezichtsbeharing liggen. Ook Lars Ulrich is een beetje uitgedijd. Het zijn dan misschien geen jonge goden meer, zo spelen ze gelukkig nog wel. In het duizelingwekkende openingsstuk gaat het van een heerlijk meeschreeuwbaar The Memory Remains naar een furieus Ride the Lightning, met een blokje The Black Album in de vorm van The God That Failed en The Unforgiven als kers op de taart. Allemaal snaarstrak en onvermurwbaar gespeeld.

Het eerste gedeelte van de show bevat op zich weinig verrassingen. Fan favourites uit het oeuvre van de band worden met verve afgewisseld met materiaal van de meest recente plaat Hardwired…To Self-Destruct, waarvan Moth Into Flame vanavond het leukst is, dankzij de pyrotechniek die daar voor het eerst losbarst. Hetfield maakt wat charmante praatjes met het publiek en krijgt de lachers op zijn hand als hij per ongeluk toewerkt naar Now That We’re Dead, terwijl die helemaal niet op de setlist staat. Zo dendert de Metallica trein een ruim uur lang vrolijk door. Daarna is het tijd voor het blokje waarin Robert Trujillo en Kirk Hammett wat mogen soleren. Normaal een beetje een dood punt in de show, maar vandaag door de songkeuze juist een hilarisch hoogtepunt; niets minder dan André Hazes’ Bloed, Zweet en Tranen wordt uit de kast getrokken. Trujillo lepelt de tekst fonetisch op vanaf een briefje – en doet dat niet onverdienstelijk – maar wordt natuurlijk keihard overstemd door het meebrullende publiek.

Daarna duurt het niet lang voordat we alweer in de climax van de show zitten. De band sluit de reguliere set af met een vijftal klassiekers, de een nog euforischer ontvangen dan de ander. Toepasselijk genoeg valt One ongeveer samen met het moment dat buiten de zon onder te gaan, waardoor we geen blauwe lucht meer boven ons zien als Hetfield “DARKNESS IMPRISONING ME! ALL THAT I SEE!” de zaal in schreeuwt. Het daaropvolgende Masters of Puppets mag zich natuurlijk tot de hoogtepunten rekenen, evenals een allesverzengend Creeping Death. Seek and Destroy – met een kind aan het begin op de drums – sluit de reguliere set met verve af, waarna Hetfield de Metallica family nog even grondig bedankt.

De toegift gaat van start met Hardwired… afsluiter Spit Out the Bone, een dermate furieus thrash metal-nummer dat de band het bij de vorige passage in Amsterdam nog niet live durfde te spelen. Dat ze dat nu wel doen is fijn, want het is een puike toevoeging aan de toegift, die verder met Nothing Else Matters en Enter Sandman van te voren volledig was uit te tekenen. Maar dat mag de pret niet drukken, want ze worden beiden voortreffelijk uitgevoerd. Zo komt er een toepasselijk einde aan 2,5 uur Metallica, dat opnieuw voorbijgevlogen is. Er zijn maar weinig bands die – zoals Hetfield ons veelvuldig herinnert – al 38 jaar meegaan en nog shows op dit niveau kunnen spelen, schijnbaar zonder al te veel moeite. Aan wat er op het podium te zien is zou je het misschien niet zeggen, maar het lukt Metallica aardig om mooi oud te worden.

Fotografie: Daniël de Borger

Gezien: 11 juni 2019, Johan Cruijff ArenA, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome
concert
Tool

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome

Tool-boegbeeld Maynard James Keenan was de afgelopen jaren relatief vaak op de Nederlandse podia te bewonderen. Twee keer op Pinkpop, ...
Fatal Flowers live: De epiloog van het jongensboek
concert
The Fatal Flowers

Fatal Flowers live: De epiloog van het jongensboek

De reünietour van The Fatal Flowers is in volle gang, met nog een week te gaan voor de twee afscheidsconcerten ...
Loose Ends Festival
concert
Fontaines D.C.

Loose Ends Festival

Op voorhand vonden we Loose Ends al de leukste nieuwkomer aan het festivalfront en met - misschien wel iets te ...

Recensie: Metallica overdondert ook van een afstandje (concert) | OOR