concert

Nothing But Thieves heeft het allemaal

Als je grootste hit tot nu toe Amsterdam heet, vraag je er bijna om in een van de grootste popzalen van die stad te spelen. Die hit met een Hollands tintje is waarschijnlijk ook een van de redenen voor het buiten proportioneel grote succes dat Nothing But Thieves in ons land heeft. In perspectief, in het leeuwendeel van de steden die de Britse rockers deze Europese tour aandoen, staan er zaaltjes met ruimte voor zo’n 1000 man op het programma, die dikwijls niet eens zijn uitverkocht. Onze AFAS Live deed dat echter binnen een paar dagen en dat terwijl de show die de band dit jaar in de Alpha op Lowlands gaf nog enigszins dood sloeg. Zijn de heren, met het nieuwe album Broken Machine net een paar maanden op zak, inmiddels wel klaar voor het bespelen van een publiek van dergelijk formaat?

Waarschijnlijk lag de wat timide ontvangst op Lowlands er aan dat het publiek de tracks van het debuutalbum van de band inmiddels al wel vaak genoeg had gehoord, want zodra de band vanavond opent met het nieuwe één-tweetje I’m Not Made By Design en Live Like Animals slaat de vonk vrijwel direct over. Ook de band lijkt het fijn te vinden dat ze eindelijk weer eens wat nieuwe nummers te spelen hebben, want waar voorheen frontman Connor Mason de kar veelal in zijn eentje moest trekken, staat nu de gehele band zeer enthousiast op het podium. Vooral shirtloze drummer James Price lijkt de tijd van zijn leven te hebben vanavond.

Al gaat uiteindelijk toch alle aandacht weer vooral uit naar Mason. Hij blijft een opmerkelijke verschijning: een iel mannetje met gebleekt haar, een veel te groot overhemd en een trainingsbroek waar hij in het ghetto van een gemiddelde stad ongetwijfeld de blits mee zou maken, maar dat vergeet je allemaal direct zodra hij zijn mond open doet. Waar zijn stembanden het bij vorige concerten nog wel eens lieten afweten, is hij vanavond de gehele show uitstekend bij stem. Zodra hij zijn mond opentrekt is de ganse zaal direct in vervoering. Vooral zijn uithaal aan het begin van Hostage is indrukwekkend, maar ook tijdens het refrein van Wake Up Call waagt hij zich aan een uitstekend stukje vocale gymnastiek.

Hoe overtuigend hij op het podium ook staat, zo schuchter is hij vervolgens weer als hij het publiek toespreekt. Die praatjes hebben zeker wel zijn charme – zo vraagt hij het publiek heel erg netjes of er bij I Was Just A Kid misschien een moshpit zou kunnen komen en voegt hij daar nog snel aan toe ‘it doesn’t even have to be a big one!’ – maar hij heeft eigenlijk geen reden om zo nerveus te zijn.  Mede door de goede dosering uitstekende nieuwe songs – op Broken Machine laat de band veel meer een eigen geluid horen dan het een beetje Muse-light debuut – is dit zonder twijfel de sterkste show van Nothing But Thieves in ons land tot nu toe. De band heeft namelijk een rockshow in handen met eigenlijk ieder essentieel element voorradig.

Een handvol knallers (Ban All The Music, Amsterdam natuurlijk), een handvol tranentrekkers (If I Get High, Sorry), een paar wat meer eigenzinnige nummers die tussen die twee categorieën invallen (het titelnummer van Broken Machine, Graveyard Whistling) en natuurlijk nog een paar van te voren ingeplande momentjes. Nu allemaal crowdsurfen! Nu allemaal de handen in de lucht! Nu allemaal de lichtjes op de telefoon aan! Daar komt bij kijken dat de meeste nummers ook gemaakt lijken te zijn voor zulke grote zalen. Het refrein van Sorry – ‘I’m sorry, so sorry, for what I’ve done’ – zou bijvoorbeeld echt overal over kunnen gaan. Alhoewel, de band ontkent de aanklachten van seksuele intimidatie die tegen zo ongeveer de hele band zijn opgedoken stellig, dus dat Mason dáár zijn excuses over aanbiedt kunnen we uitsluiten. Verder is echter ongeveer alles mogelijk, dus de tekst van het nummer is precies vaag en tegelijkertijd herkenbaar genoeg zodat iedereen het zonder schroom mee kan blèren. 

Echt spannend zullen de shows van Nothing But Thieves daardoor waarschijnlijk nooit worden, maar toch, om als zo’n jonge band al zo’n grote zaal te kunnen verbroederen moet je van goede huizen komen. Tijdens Sorry en Particles gaan er al zoveel handjes in de lucht dat je je op een festivalweide waant, maar het is natuurlijk vooral de uitvoering van Amsterdam die de Amsterdamse popzaal in complete extase brengt. Nog een keer gaat iedereen, de heren op het podium incluis, helemaal los en blijft de gehele zaal met schorre keeltjes achter. Mason bedankt ons nog een keer en laat weten dat dit de grootste headline-show van de band ooit was. Denkend dat er een paar honderd meter verder op nog een veel grotere zaal te vinden is, die de band waarschijnlijk straks ook moeiteloos zou uitverkopen, houdt dat record vast niet heel lang stand.

Fotografie: Kamiel Scholten

Gezien: 24 november 2017, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

abo-actie

Eindejaarsactie: kies je eigen cd-pakket!

OOR speelt voor kerstman! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket ...
album

Hertaalt!

Dave von Raven is een man van vele kwaliteiten. De goed gesoigneerde Nederbietel is niet alleen zanger, liedjesschrijver, panellid en ...
nieuws
Sufjan Stevens

Nieuwe track Sufjan Stevens ode aan Tonya Harding

Sufjan Stevens heeft een verlaat Sinterklaascadeautje gedeeld in de vorm van een nieuwe track: Tonya Harding. Het nummer is een ...