Iemand die ik tot voor kort tot mijn vriendenkring rekende, zei mij onlangs: ‘Jullie recensenten zijn ofwel naar sojamelk snakkende hipsters, ofwel van die Springsteenshirt-dragende oude mannen óf van die met accuzuur doorlopen types voor wie goed nooit goed genoeg is.’ Of iets in die trant. Hoe dan ook: uiteraard heb ik hem te vuur en te zwaard bestreden om de eer van mijn vakbroeders en mijzelf hoog te houden. Maar, toen ik donderdagavond de AFAS Live verliet na het concert van Sam Fender, begon ik toch te denken: tot welke categorie behoor ik dan?
Fotografie Hub Dautzenberg
Want al na drie nummers in de set begin ik te twijfelen. Matcht wat ik nu te zien en te horen krijg met wat ik zo goed vind aan deze artiest? Bewijst hij live waarom ik zijn plaat Seventeen Going Under tot een van de beste van 2021 reken? Is hij inderdaad de grote verhalenverteller die hij zich in zijn songteksten toont? Staat hier inderdaad de Springsteen van Gen Z?
Niet dat Sam Fender een valse noot aanslaat. Niet met zijn stem, niet met zijn gitaar. Integendeel. De man heeft een stem als een engel en zijn band is dik in orde. Nee, het is eerder het gemis van een verhaal in zijn set. De jonge vent die boos naar de buitenwereld kijkt of de wijzer geworden twintiger die zichzelf onder een vergrootglas legt: we horen Sam Fender over hem zingen in al die prachtsongs, maar we zien hem niet op het podium. Daar staat ‘slechts’ een sympathieke gast uit Newcastle die, aangemoedigd door de vele stadsgenoten op de eerste rijen, qua boodschap niet verder komt dan: ‘Why can’t we eat ‘shrooms on a boat all day?’ en ‘Let’s have it’. Het helpt ook niet dat de Brit tussen de nummers wel heel veel tijd neemt en zo de vaart uit de show haalt.
Ach, misschien verlang ik ook teveel van Sam Fender. Maar mag dat? In een met autotune overgoten muzikaal landschap, waar gitaarbands de oversteek wagen naar laffe EDM en artiesten teksten laten schrijven door anonieme Zweden, is Fender met zijn scherpe blik, gouden pen en magische stem, een baken van licht. Bovendien: Fender maakt rijk georkestreerde gitaarmuziek met een geluidsmuur waar Phil Spector goedkeurend naar had zitten luisteren. Je zou bijna zeggen: adel verplicht.
Maar ja: soms heb je aan zestien hoogstaande songs genoeg om een zaal in vervoering te brengen. De grimmige track Spice en het punky Howdon Aldi Death Queue zorgen halverwege al voor – jawel – moshpits. En afsluiter Hypersonic Missiles laat de AFAS trillen zoals Cyriel Dessers dat doet met De Kuip wanneer hij scoort. Niemand valt het op dat Seventeen Going Under even daarvoor wel een tikkeltje ongeïnspireerd wordt gespeeld. Voor Fender is in ieder geval iedereen een legend vanavond en lijkt hij zichtbaar overrompeld door het enthousiasme van de Nederlands-Britse combine die de zaal voor hem bevolkt. Zowaar ontroert Fender op de valreep nog.
Mocht ik een van de paar duizend concertgangers donderdag na afloop gevraagd hebben wat ze van het concert Sam Fender vonden, dan hadden ze mij ongetwijfeld verteld hoe geweldig of mental het wel niet was. Ik zou dan begripvol hebben geknikt, doch onbevredigd zijn omdat ik het gevoel niet deel. Soms is het recenseren van een concert net als het uitmaken van een relatie: het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. Wat dat over mij zegt als recensent? Het antwoord mag je zelf invullen.
Gezien: donderdag 5 mei in AFAS Live Amsterdam.
De nieuwe OOR is uit!
Bestel ‘m hier.
