concert

Sleater-Kinney raast door haar oeuvre in Paradiso

Concerten van indie-/punkband Sleater-Kinney op het Europese vasteland zijn vrij zeldzaam. Iets om te koesteren dus. Sinds de band in 2015 een comeback maakte na tien jaar afwezigheid is de livereputatie nog altijd uitstekend. Met het nieuwe album The Center Won’t Hold op zak en wat personeelswisselingen achter de schermen bewijzen Corin Tucker en Carrie Brownstein in een helaas matig gevuld Paradiso dat het heilige vuur van Sleater-Kinney nog steeds fel brandt.

Maar laten we het eerst over de elephant in the room hebben. Drummer Janet Weiss verliet vorig jaar een maand voor het verschijnen van The Center Won’t Hold de band waar ze sinds 1996 een essentieel onderdeel van was. Dat kwam uit het niets, als je Tucker en Brownstein gelooft. Of ze werd er nog nét niet uitgeschopt, als je Weiss gelooft. Toen het door St. Vincent-geproduceerde eindresultaat ook nog eens met afstand het matigste album uit de discografie bleek, was het niet moeilijk daar conclusies uit te trekken. Maar los van het drama was Weiss ook gewoon een van de beste drummers van haar generatie, dus wordt ze onvermijdelijk gemist. 

Al is dat gemis gelukkig niet onoverkomelijk, want haar vervanger Angie Boylan doet het naar behoren. En ook niet onbelangrijk: de nummers van The Center Won’t Hold komen live beter tot hun recht dan op plaat. Zo laat het openingssalvo met het titelnummer en single Hurry On Home al horen dat het goed zit en doet het daaropvolgende Price Tag er nog een schepje bovenop. Hier horen we Sleater-Kinney in optima forma. Brownstein stuitert over het podium alsof de duivel haar op de hielen zit, Tucker perst de meest waanzinnige uithalen uit haar keel en de drums daveren nog net geen gat in je trommelvliezen. Zo ben je het feit dat er een nieuwe samenstelling op het podium staat – met naast Boylan ook nog twee extra gastmuzikanten om het geluid verder op te pompen – meteen vergeten. 

In een hoog tempo raast de band door een groot deel van het oeuvre heen. Slechts een enkel nummer duurt langer dan een minuut of drie en Sleater-Kinney doet niet aan rustpauzes. Zo valt de schade dus mee als er dan toch een wat zwakker nummer voorbijkomt, zoals de weinig verheffende smeekbede The Future Is Here of de naar Muse-achtige proporties opgeblazen stadionrocker Ruins. Daar staan geweldige tracks als Bury Your Friends en Jumpers tegenover. Vooral die laatstgenoemde wordt gespeeld met een intensiteit die de meeste bands voor de afsluiter bewaren.

De kracht van het optreden zit hem vooral in de chemie tussen Brownstein en Tucker, die met zoveel speelplezier op het podium staan dat je niet zou zeggen dat hun band net uit een tumultueuze periode komt. De nieuwe gezichten – Boylan plus Katie Harkin en Toko Yasuda, die je zou kunnen kennen uit de liveband van St. Vincent – lijken hun plek ook prima te hebben gevonden. Al komt een van de hoogtepunten van de show wel als Harkin en Yasuda het podium verlaten en de band weer even als trio op het podium staat voor een heerlijke uitvoering van One More Hour, een van de beste break-up-nummers ooit, of in ieder geval een van de meest aanstekelijke. 

Zo raast Sleater-Kinney in een kleine anderhalf uur door haar eigen oeuvre, in een uitstekende maar misschien ietwat voorspelbare show die aan het einde toch een verrassing kent: een cover van Angst In My Pants van Sparks. Zonder inleiding of duidelijke aanleiding – waarom ook niet, lijkt het devies. Met Tucker niet op gitaar, maar alleen op zang, zoals ze bij een paar van de nieuwe nummers ook al deed. De zaal staat er wat verbouwereerd naar te kijken, maar het werkt op zich prima. Als afsluiter van het concert was het een rare zet geweest, maar gelukkig vindt de band daarna nog tijd voor een furieus Dig Me Out, opnieuw als trio. Wat er de laatste paar maanden ook allemaal is gebeurd, op het podium heeft Sleater-Kinney geen energie of kracht verloren.

Gezien: 19 februari 2020 in Paradiso, Amsterdam

Fotografie: Luuk Denekamp

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

Recensie: Sleater-Kinney raast door haar oeuvre in Paradiso (concert) | OOR