concert

'Tributeband' The Stranglers speelt de scepsis weg in Melkweg

Zijn The Stranglers inmiddels niet verworden tot een tributeband? Twee mannen zijn over van de oorspronkelijke bezetting, het laatste studioalbum is van 2012 en op de setlist staan donderdag welgeteld vijf nummers uit de post-Hugh Cornwell-periode. Let wel: die vertrok in 1990. Er wordt vanavond zwaar geleund op de legacy. Met enige scepsis richting de Melkweg dus.

Feit is dat The Stranglers volle zalen trekken. Dit in tegenstelling tot de nog productieve Cornwell (70) die overigens ook royaal graait uit dezelfde Stranglers-trog. Vorige maand sprak ik de voormalig zanger en frontman. Hij liet zich lastig uit de tent lokken toen ik over zijn oude band begon. Op de vraag of er nog iets resteert van vriendschap, in welk vorm dan ook, was het antwoord ontkennend. En dat The Stranglers nog steeds de nummers spelen die hij ooit schreef, deed hij af met ‘Waarom zou je proberen dingen te veranderen die je niet kunt veranderen? Daar word je doodongelukkig van.’ Bovendien bestaat een deel van zijn inkomen uit royalty’s die hij van The Stranglers ontvangt.

Misschien heeft Cornwell de juiste instelling. Kom op zeg, we zijn bijna dertig jaar en twee zangers verder! En wat is er eigenlijk mis met een avondje nostalgie, ook al mist de signature voice van de eerste tien albums? Bij De Melkweg schaar ik me in de rij tussen de vijftigers en zestigers, gehuld in T-shirts van de band. Nice ‘n’ Sleazy, lees ik op een pronte buik. De zaal is uitverkocht. 

Ruts D.C. warmt het publiek effectief op, met als uitsmijter de hit Babylon’s Burning. ‘Beter wordt het vanavond vast niet meer’, hoor ik iemand zeggen. The Stranglers vlag wordt gehesen en stipt op tijd betreden de mannen het podium. De jonge drummer, geen officiële Strangler en alleen van de partij als de band op tournee gaat, steekt qua leeftijd af bij de rest. Toetsenist Dave Greenfield werd dit jaar 70, Jean-Jacques Burnel is 67 en zanger Baz Warne 55. De 82-jarige drummer Jet Black, sinds 2015 enkel nog studiomember van de groep, is recent opnieuw getroffen door een beroerte.

Burnel is in topvorm, zowel muzikaal als fysiek. Dat laatste is niet verrassend, want hij is eigenaar van een Shidōkan-school en zelf karatemeester. Zijn ferme trappen doen me onwillekeurig denken aan een filmpje uit 1977. Daarop is te zien hoe hij in Paradiso, een paar honderd meter verderop, het muurtje van zijn kleedkamer intrapt omdat hij de sleutel kwijt is. Warne is de man waar ik tegenop heb gezien, simpelweg omdat hij Cornwell niet is. Hij is de andere stem, het verkeerde puzzelstukje. Zijn gigantische gestalte dreunt het podium op en zet meteen koers richting publiek waarmee hij doordringend en bijna intimiderend oogcontact maakt. 

Oké, stage presence en enthousiasme kunnen we hem niet ontzeggen. Nu die stem nog. Hoe klinkt Grip, van het epische debuutalbum Rattus Norvegicus, uit zijn strot? En Golden Brown? Peaches dan? Ik heb de handdoek in de ring gegooid bij Always the Sun. Gereserveerd blijven lukte niet bij zo’n overdosis vakmanschap, plezier en energie op één podium. Samen met de afgeladen zaal heb ik gesprongen, onbekenden omhelsd en voluit meegezongen met Skin Deep, Tank, No More Heroes en Hanging Around. Warne is niet Cornwell. Kan ie niks aan doen. Maar hij beheert de nummers die Cornwell schreef met groot respect en vol overgave. En zoals de voormalig leadzanger, gitarist en songwriter van The Stranglers zelf laatst tegen me zei: ‘Niks blijft hetzelfde. Alles in het leven verandert en dat moet je omarmen.’ Something Better Change. 

Gezien: 5 december 2019, Melkweg Amsterdam

Foto’s: Hester Aalberts en Eric Lücke

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Letter To You
album
Bruce Springsteen

Letter To You

Letter To You duurt bijna een uur en grijpt sterk terug naar Springsteens glorietijd in de jaren zeventig en tachtig ...
Earth To Dora
album
Eels

Earth To Dora

Wat rijmt er op ideeënarmoe? Mark Oliver Everett weet het: 'Anything for Boo / O Boo, I do / My ...

Recensie: 'Tributeband' The Stranglers speelt de scepsis weg in Melkweg (concert) | OOR