interview

Vijftien jaar Snowstar Records: de liefhebber als labelbaas

Feest in Utrecht! Snowstar Records bestaat vijftien jaar. Oprichter Cedric Muyres neemt op het label artiesten als Broeder Dieleman, I Am Oak, Kim Janssen en Town Of Saints onder zijn hoede. Ook is de geboren Limburger sinds het prille begin manager van Kensington, de band van wie hij met zijn label ooit een EP uitbracht. Met Snowstar brengt Muyres alleen muziek uit die hij zelf vooral heel erg mooi vindt. Al vindt hij wel dat ze bij de radio na vijftien jaar ook wel eens wakker mogen worden.

Snowstar begon als platform om muziek van je eigen punkband uit te brengen. Wanneer dacht je: hier zit een carrière in?
‘Ik studeerde neuropsychologie in Maastricht. Tijdens de tweede helft van die studie wist ik: ik wil hierna echt voor volle honderd procent met muziek bezig zijn. M’n ouders waren het daar heel erg niet mee eens. Mijn pa ging voorrekenen wat een beetje psycholoog verdiende. Maar ik dacht: volgens mij moet dit kunnen. Het was toen nog een combinatie van het label, management en zelfs boekingen, want daar kon ik iets aan overhouden. In 2008 bracht ik de Youth EP van Kensington uit. Ik was dus hun label, maar deed ook de boekingen. Dat wilde ik niet meer en toen ben ik daar iemand voor gaan zoeken. Toen was het: oké, dat is een taak voor een manager, dus ben jij de manager. Het heeft gaandeweg vorm gekregen. Ik heb het al lerende uitgevogeld. Het fijne was: toen bestond het label al vijf jaar. Als ik toen pas begonnen was, had ik veel bagage niet gehad.’

Wat is, na vijftien jaar, de belangrijkste drijfveer voor jou en Snowstar Records?
‘Eigenlijk heel simpel: ik vind het belachelijk dat zulke mooie muziek niet door meer mensen gehoord wordt. Daarom ben ik ooit met het label begonnen en dat is nog steeds de enige drijfveer. Echt waar. Misschien is het een cliché, maar ik zou het niet volhouden om op deze manier met artiesten te werken als ik het niet echt heel vet vind. Ik ben geen hele goede verkoper, maar kan wel iets met passie overbrengen.’

Is het niet frustrerend dat je in een niche blijft? Juist doordat je je alleen laat leiden door je eigen smaak?
‘Ja en nee. Want ja, dat is inderdaad soms frustrerend, maar tegelijkertijd vind ik juist die niche zo belangrijk. Zeker als er dan iets wordt opgepikt en die niche ontstijgt. Ik heb vier jaar geleden een ernstig auto-ongeluk gehad, toen kon ik even niets meer. Ik moest daarna rustig alles weer opbouwen, maar Kensington ging toen heel erg hard. Ik heb al m’n tijd daar in gestopt en aan het einde van het jaar zag ik: ik heb te weinig met Snowstar gedaan. Ik besloot: dit mag nooit meer gebeuren. En niet alleen omdat er nauwelijks nieuwe releases uitkwamen en er dus minder platen verkocht werden, maar ook omdat ik het écht miste. Als je het label naast het werk dat ik als manager van Kensington doe legt, stelt het misschien geen fuck voor allemaal, maar voor mij doet het er echt toe.’

Het geld dat binnenkomt met Kensington gaat er via Snowstar weer uit?
‘Dat is wel even zo geweest, op momenten. Maar nu is Snowstar een gezond bedrijf. Vroeger was het echt zo: de vorige release betaalde voor de volgende release. Maar dat is nu echt anders. Ik zou hier niet kunnen wonen en werken zonder Kensington, dus in die zin zorgt Kensington toch op een manier voor Snowstar, maar we brengen releases uit die zichzelf kunnen bedruipen. We brengen natuurlijk ook niet superveel platen uit per jaar. Het voordeel daarvan is: de investeringen zijn heel overzichtelijk. Broeder Dieleman heeft dit jaar Komma uitgebracht. Een op papier onmogelijke release en een hele dure om te maken: een dubbelalbum zowel op lp als op cd, met een fotoboek van honderd pagina’s en dat allemaal gelimiteerd en met de hand in elkaar gezet. En dan gaat het ook nog allemaal over kreken in Zeeland en bestaat album nummer twee uit soundscapes en geluiden die daar zijn opgenomen. Maar: die plaat doet het supergoed. Door de aandacht en de shows erom heen kan Tonnie [zoals de Broeder eigenlijk heet] daarvan leven. Dat vind ik heel erg mooi.’

Maar verdien jij er ook nog wat aan?
‘Ja, we hebben een hele duidelijke deal met alle artiesten op het label. Die is anderhalf A4’tje en dat is alleen zo omdat we ‘m op een gegeven moment mooi hebben opgemaakt. Eigenlijk is het één A4’tje en is het echt zo simpel als dat we alle inkomsten fifty/fifty verdelen. Dus artiesten krijgen vijftig procent van de royalties. Ik werk als manager ook met artiesten die bij andere labels zitten, ik weet hoe het werkt, en veel van die deals zijn heel vaak gewoon kut. Dat wil ik niet. Dat punkrock DIY-ding zit er toch nog in. Ik maak ook nooit afspraken voor meerdere albums, omdat ik niet geloof dat het een gezonde werkrelatie is. Als je de volgende plaat niet met mij wil doen, even goede vrienden. En het is soms een geluk dat ik me niet laat hinderen door teveel de businesskant van het verhaal, omdat ik in m’n blinde enthousiasme denk: ik kan niet de enige zijn die dit heel mooi vindt, er moeten meer mensen zijn en dus gaan we dit gewoon doen! Soms lukt het, soms valt een beetje tegen. Dan kan ik daar ook goed boos om zijn.’

Is het, bijvoorbeeld door alle digitale mogelijkheden, makkelijker een groter publiek te bereiken dan toen je begon?
‘Sowieso is het heel anders. Vijf jaar geleden stonden we net voor die vinyl-revival. Toen verkocht ik echt niet met gemak vijfhonderd lp’s van Broeder Dieleman. En ja, Spotify playlisten zijn steeds belangrijker. I Am Oak heeft daar bijvoorbeeld heel veel aan gehad. On Trees And Birds And Fire van de eerste plaat heeft bijvoorbeeld op zes soundtracks van Amerikaanse films en docu’s gestaan. Zo is ie ook op playlisten terechtgekomen en heeft ie inmiddels twintig miljoen streams. Thijs [Kuijken, I Am Oak] kan letterlijk z’n huur betalen van onze Spotify-afschriften. En dat terwijl hij op de radio niet gedraaid wordt.’

En daar zit een lichte irritatie proef ik?
‘Ik vind het wel raar dat 3voor12 Oasem [2011] uitroept tot beste album van het jaar en het vervolgens nooit draait. Zeker, de band is langs geweest in de studio, er wordt over geschreven, maar I Am Oak heeft nooit op een playlist van 3voor12 gestaan. Je kan niet een plaat het mooiste album van het jaar noemen en het vervolgens niet gaan draaien. Dan gaat er iets mis. Sowieso vind ik dat de samenstelling van de radioplaylisten te ouderwets gebeurt. Er is natuurlijk lichte paniek door Spotify daar, dat snap ik wel. Ik wil ook geen Calimero zijn, maar ook hier denk ik: er zijn toch meer mensen zoals ik? Die het fijn vinden als er een plek is waar ze dingen horen die ze mooi vinden en waar ze nieuwe muziek kunnen ontdekken? Ik heb geen zin om dat te laten bepalen door New Music Friday van Spotify, want daar stond deze week geen track in die ik vet vind.’

Vind je dat er te weinig aandacht is voor jullie releases?
‘In dit specifieke geval wel. Vooral ook omdat ik me altijd met de 3voor12-doelgroep identificeerde. Al zijn ze nu bezig een nieuwe doelgroep aan zich te binden natuurlijk. Maar sowieso, dit gaat breder dan 3voor12 of 3FM, een act als Donna Blue, die we net getekend hebben, die maakt popliedjes. Ook al stoppen ze het in een vintage jasje en klinkt het soms een beetje krakerig: het zijn popliedjes. Kim Janssen, zelfde verhaal. Zijn laatste album is heel breed gearrangeerd, met strijkers, blazers en hele koren, maar in feite zijn het gewoon popliedjes. Als radiomaker moet je daar toch doorheen kijken. Dat gebeurt niet en dat vind ik jammer. Wat het ook is: de landen om ons heen zijn veel chauvinistischer. Dat missen wij. Dan lees ik een verhaal in de Volkskrant over hoe goed Nederlandse muziek het in het buitenland doet en dan gaat het vooral over indiebandjes en staat ergens in een bijzin dat Kensington in Nederland de Arena uitverkoopt, maar daar buiten nauwelijks iets doet. Terwijl Kensington dit jaar 13.000 tickets in het buitenland heeft verkocht. Meer dan elke andere act genoemd in dat artikel. Als ik dat lees, of als 3voor12 het volgens hun beste album van het jaar niet draait, heb ik wel eens zin om de telefoon te pakken. Maar ik wil ook m’n eigen ruiten niet ingooien. Ik ben niet de artiest. Ik mag voor aandacht vechten, maar het mag nooit ten koste van de artiest gaan. Dus ja, misschien is het laf dat ik het nooit doe, maar misschien is het ook wel heel slim, haha.’

En dan volgend jaar weer vrolijk doorgaan…
‘Absoluut. I Am Oak is een nieuwe plaat aan het maken, Kim Janssen is bezig, Broeder Dieleman is altijd bezig, die moet ik eerder afremmen, er komt een nieuw album van The Fire Harvest. Sinds twee jaar doe ik het niet meer alleen en heb ik Sander Spriel erbij gehaald. Die is steeds meer op z’n plek gekomen en met hem heb ik samen Donna Blue getekend bijvoorbeeld. Snowstar moet geen kliekje worden van een groepje artiesten waar ik nou eenmaal mee werk, het is heel belangrijk dat er ook nieuwe aanwas komt.’

Snowstar Records viert z’n vijftiende verjaardag op zaterdag 8 december in TivoliVredenburg (Utrecht) met optredens van I Am Oak, Kim Janssen en Donna Blue en op vrijdag 14 december in Vera (Groningen) met naast I Am Oak en Kim Janssen ook Town Of Saints. Gratis naar binnen? Wij geven twee tickets weg voor beide avonden! Mail prijsvraag@oor.nl, o.v.v. ‘Snowstar Records’ om kans te maken! Vergeet niet te vermelden of je naar Utrecht of Groningen wil.

Fotografie: Ron van Rutten

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Live In Buenos Aires
album
Coldplay

Live In Buenos Aires

In 2016 vestigde ik mij als de zuurste popjournalist van Nederland door een negatief verslag te schrijven over een Coldplay-concert ...
Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole
nieuws

Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole heeft de eersten namen voor de zesde editie bekendgemaakt. Onder meer Editors (foto), Thom Yorke Tomorrow’s ...

Vijftien jaar Snowstar Records: de liefhebber als labelbaas (interview) | OOR