The Jesus And Mary Chain bestaat veertig jaar, wie had gedacht dat ze dat ooit zouden halen? De Schotse oer-indieband rond Jim en William Reid had aanvankelijk nogal een destructieve reputatie en stond een jaar of tien op non-actief, maar toert weer regelmatig sinds 2007.
Dit achtste album volgt op de redelijk vitale herhalingsoefening Damage And Joy uit 2017. Glasgow Eyes is afwisselender en vooral verrassender. Het door een grimmig Suicide-electroritme voortgestuwde Venal Joy is coole rock & roll op z’n Reids. Aan de andere kant van het spectrum vinden we The Eagles And The Beatles, waarin Joan Jetts I Love Rock ‘N Roll-ritme wordt geciteerd en Jim bijna aandoenlijk zijn muzikale helden eert: ‘I’ve been rolling with the Stones.’ In Hey Lou Reid komt een ander groot voorbeeld voorbij. Geen idee wie de vervreemdende rocker American Born met overdreven Amerikaans accent zingt, dat had van Ween kunnen zijn.
De broers experimenteren er met wisselend resultaat op los – Mediterranean X Film lijkt wel een stukje progrock dat nergens heen gaat. Uiteindelijk zijn de meest overtuigende tracks toch de meest herkenbare: de fuzzpop van jamcod, de Darklands-wave in Chemical Animal en het melancholieke popliedje Second Of June, over de bandgeschiedenis, laten horen dat The Jesus And Mary Chain zeker niet de weg kwijt is. Glasgow Eyes is geen automatische-piloot-werk, het is misschien wel een van de meest avontuurlijke platen die de band ooit maakte. Dat levert net zo vaak een goedkeurende blik als opgetrokken wenkbrauwen op. Maar een boeiende plaat is het, ook al gaan ze af en toe op hun bek. The Jesus and Mary Chain heeft na veertig jaar nog steeds bestaansrecht, wie had dat ooit gedacht?
