De heruitgave van het Garbage-debuut uit 1995 vorig jaar zette onbedoeld de hele carrière van de band in perspectief: wat waren ze even griezelig hip en goed en wat duurde dat momentum eigenlijk kort. Na het perfect getimede debuut werd de output wisselvallig. Butch Vig heeft de neiging tot overproduceren, wat soms bombastische en gewoonweg lelijke elektrorock oplevert. Ik gunde zangeres Shirley Manson weleens een betere band, maar op Strange Little Birds komt ze prima tot haar recht.
Voor het geluidsbeeld heeft Garbage goed geluisterd naar Depeche Mode’s Delta Machine, zo lijkt het. Scherpe stukken als Sometimes, If I Lost You en Even Though Our Love Is Doomed zijn met schurende synths vrij minimaal ingevuld. De sfeer is gothic, sensueel en bij vlagen intens. Daar gedijt de inmiddels 49-jarige Manson (die in haar teksten nog steeds een girl is) goed in. Het meeslepende Blackout en het fraai opgebouwde Night Drive Loneliness behoren ook tot het betere Garbage-werk. In de herkenbare single Empty en We Never Tell grijpt de band terug op de oude formule, hier twee van de minst interessante nummers. Maar driekwart van het album klinkt fris en geïnspireerd. Het is goed nieuws dat Garbage op Strange Little Birds eindelijk inziet dat minder muzikaal soms meer is.
