interview

Het laatste Nederlandse interview met Chester Bennington

Gisteren overleed Linkin Park-frontman Chester Bennington. De zanger pleegde zelfmoord in zijn huis in Los Angeles. Lees hier ons In Memoriam. Eerder dit jaar, vlak voor het in mei verschenen album One More Light, sprak OOR met de zanger in Amsterdam. Hieronder het laatste interview met Chester Bennington, over dat nieuwe album, maar ook over het vaderschap, Trump en vooral over hoop. ‘Er is altijd dat licht dat alles de moeite waard maakt.’

HET LICHT DAT NOOIT UITGAAT

LINKIN PARK

De Oude Zaal van de Melkweg, vrijdagmiddag 24 maart, een uur of vier. Op het podium slechts een bank en een keyboard. In de zaal staan stoeltjes, vooraan zelfs twee banken. Er is aan de zijkant een fotomuur gemaakt, waar we straks met de twee mannen die zo dadelijk het podium op komen op de foto mogen. Die twee mannen zijn zanger Chester Bennington en gitarist/zanger/rapper/toetsenist Mike Shinoda van Linkin Park. Ze zijn naar Nederland gekomen om hun diehard fans, die via de fanclub of prijsvragen aan tickets konden komen, wat nieuwe nummers te laten horen en om een Q&A te doen. Dat laatste is geen overbodige luxe; Linkin Park heeft zijn fans wat uit te leggen.

Nieuwe album One More Light betekent een (definitief?) afscheid van de kenmerkende sound waarmee Linkin Park begin deze eeuw zoveel succes had. Debuut Hybrid Theory (2000) staat nog altijd in de lijst met best verkochte albums in de VS en ook van albums als Meteora (2003) en Minutes To Midnight (2007) komen wereldhits. Met de laatste drie albums ging het aanmerkelijk minder. Oké, Linkin Park verkoopt nog steeds met gemak iedere zaal ter wereld uit en met 62 miljoen likes zijn de Amerikanen de meest populaire band op Facebook, maar toch: A Thousand Sons (2010) en Living Things (2012) haalden het zowel commercieel als artistiek niet bij hun voorgangers. The Hunting Party (2014) liet daarom een terugkeer naar het geluid van vroeger horen. Sterker nog, volgens de heren zelf is het de hardste plaat die ze ooit gemaakt hebben. Blijkbaar ook zonder het gewenste effect. One More Light betekent een draai van 180 graden. De band lijkt de commerciële kant van de muziekwereld volledig te hebben omarmd. Sterker nog: voor het eerst heeft Linkin Park songwriters ingehuurd, mannen als Ross Golan en Justin Tranter, die hun geld normaal verdienen als liedjessmid voor artiesten als Justin Bieber en Britney Spears. Eerste single Heavy – een popliedje, inclusief gastvocalen van zangeresje Kiiara – deed al de nodige wenkbrauwen fronsen…

Toch zijn er vandaag geen kritische vragen. Er is wat beleefd gegil als de twee het podium opkomen. Geen hyperventilerende jonge meisjes, geen Bieber-taferelen. Nee, de fans van Linkin Park zijn ook geen zestien meer, zo blijkt vandaag in de Melkweg. Fans moesten hun vragen van tevoren indienen en krijgen alleen de beurt als hun vraag is uitgekozen. En dus krijgen we een voorspelbaar uurtje voorgeschoteld, opgeleukt met vier akoestische nummers. Bennington – die zijn zonnebril de hele middag op houdt – laat horen best een goede zanger te zijn.

Terug naar eerder die dag. De twee belangrijkste leden van Linkin Park ontvangen de pers in het Conservatorium Hotel bij het Museumplein in Amsterdam. De line-up van de band mag dan sinds 1999 ongewijzigd zijn, het zijn toch echt Shinoda en Bennington die de muzikale koers bepalen. En met succes, mogen we toch wel zeggen. Linkin Park is zo’n beetje de enige band die met een mix van nu-metal en rap groot werd en ondanks de laatste mindere albums nog altijd ongekend populair is. Linkin Park doet dan ook alles om relevant te blijven. Al in 2004 kwam er een EP met Jay-Z en ook met remixalbums was de band er vroeg bij. Nu is er dus een hitgevoelig popalbum met dancepop-vibe. Chester Bennington – die zijn zonnebril gelukkig afzet als we hem een hand geven – is in een goede bui, ondanks het vroege tijdstip. Er is koffie, er zijn koekjes en er is tijd genoeg om over de nieuwe plaat te praten. En stiekem over andere dingen.

One More Light, moeten we dat positief of negatief opvatten?
‘Absoluut positief. Muzikaal is het een heel positief album, je moet erop kunnen dansen en je moet je goed voelen als je ernaar hebt geluisterd. Het nummer One More Light – het is de eerste keer dat we een album naar een song hebben vernoemd – laat mensen dan weer huilen. Wie maakt zich nog druk als er één lichtje opbrandt? Als iemands tijd op aarde erop zit? Nou, ík dus. Dat is best wel een statement voor mij om te maken, eigenlijk gaat het hele album daarover. Je kunt niet voorkomen dat dingen gebeuren, maar je kan wel je perspectief veranderen. Probeer tegenslag om te buigen in iets positiefs. Er is altijd dat licht dat alles de moeite waard maakt.’

Met deze nieuwe plaat gaat Linkin Park een hele nieuwe kant op. Is dit het grootste verschil tussen twee elkaar opvolgende albums?
‘Nou, we brachten eerst Heavy uit, dat is voor veel mensen wel een klap in het gezicht geweest, haha! Weet je, ik zit in Linkin Park, dus voor mij is het moeilijk te zeggen. Ik zie de band niet als een lineair proces. Wij zijn niet alleen een hardrockband, dat vergeten mensen nog wel eens. Dat zijn we nooit geweest. Sommige mensen houden alleen van onze hardere nummers, prima, dan luisteren ze alleen naar die nummers en slaan ze de hiphoptracks en de ballads over. Ik denk dat wanneer je twintig diehard fans bij elkaar zet en hen vraagt naar de essentiële Linkin Park-songs dat je hele verschillende antwoorden krijgt. We zijn best wel een schizofrene band. Onze nummers verwoorden onze gevoelens. En je voelt je niet iedere dag hetzelfde. Net zo goed als dat ik ook niet iedere dag dezelfde kleren aan heb, of zin heb in hetzelfde eten. En ik heb ook niet altijd seks in hetzelfde standje. Nee, je moet dingen spannend houden, dingen anders durven doen dan de vorige keer. Ik heb dat nodig, anders raak ik verveeld. Ik vind dat we dat met Linkin Park altijd heel goed gedaan hebben. Als ik niet zelf in de band zou zitten, zou ik fan zijn. Echt.’

Dit was de eerste keer dat jullie songwriters gebruikten. Hoe beviel dat? En vooral: waarom was het nodig?
‘Het grappige is: als mensen horen dat we met anderen hebben geschreven, gaan ze er vanuit dat wij het volledig uit handen hebben gegeven. Of dat die anderen met complete nummers de studio inkwamen. Maar zo werkte het niet bij ons. Alles begint bij het begin. Als wij met iemand afspraken, dan was er niks. Geen muziek, geen teksten, echt niks. We begonnen gewoon te praten. Het is heel grappig, want we kenden die mensen op voorhand niet. We stelden ons voor. Hoi, ik ben Chester. Hoi, ik ben Justin [Tranter]. Ik ben Julia [Michaels]. Ik ben Ross [Golan]. We begonnen over ditjes en datjes te praten, beetje grappen te maken, tot een van ons zei: oké, laten we de boel in gang zetten. En voor ik het wist vertelde ik aan mensen die ik nooit eerder had ontmoet de meest persoonlijke dingen, zoals over een vriend die een zelfmoordpoging heeft gedaan, het overleefde, maar juist daardoor nog dieper in de put raakte. Een ander in de kamer had een verhaal dat erop leek, weer een ander had iemand verloren aan zelfmoord, en wie heeft er nou zelf niet ooit met die gedachte rondgelopen? Ik wel in ieder geval. Zo wordt het ineens echt. En kom je achter dingen. Veel van je angsten worden door jezelf gevoed. Dat geldt natuurlijk niet voor mensen in oorlogsgebied of kinderen die op school gepest worden, dat zijn externe factoren. Maar meestal zit je vast in een gesprek met jezelf, komen die angsten, die gevoelens vanuit je eigen brein. Als je die eruit haalt, als je daarover durft te praten, voorkom je dat je gek wordt. Uit dat soort gesprekken, daaruit ontstonden de nummers’

Dat klinkt heel mooi, maar verklaart nog niet waarom het nodig was om met andere songwriters te werken…
‘Het was niet per se nodig, maar het was iets waar we heel nieuwsgierig naar waren. Het was niet zo dat we begonnen waren met schrijven, het niet lukte en we zeiden: we hebben iemand anders nodig, absoluut niet. Het was meer zo van: we hebben The Hunting Party gedaan, waarop we veel hebben samengewerkt met anderen [o.a. Daron Malakian van System Of A Down en Tom Morello van Rage Against The Machine], we hebben in het verleden ook de nodige collabs gedaan en daar leerden we altijd iets van. Het is interessant om te zien hoe het creatieve proces bij een ander werkt. Hoe zou het zijn als we eens echt de krachten bundelen? Ik weet nog dat Mike na onze laatste Europese tour wat langer in Londen bleef en daar had afgesproken met een songwriter – ik ben haar naam vergeten, maar Mike was helemaal verbaasd. Hij kwam terug en zei: we ontmoetten elkaar, gingen zitten en schreven een liedje. Wij werkten nooit zo. Bij ons werd altijd eerst de track helemaal opgebouwd: akkoorden, melodieën, alles. Rick Rubin [die drie albums van de band produceerde] werd er altijd gek van dat we alleen maar ‘lalala’ aan het zingen waren. Schrijf nou toch eens een tekst, riep ie altijd, haha!’

Is het niet raar dat jij nu de woorden van een ander zingt?
‘Niet echt, sowieso hebben we alle nummers samen geschreven, juist ook de teksten. Het belangrijkste voor mij is wat we met een nummer willen zeggen, en of de intentie welgemeend is. Het maken van dit album werkte bijna therapeutisch voor mij, bevrijdend. We zaten in een kamer met elkaar te praten over wat er in ons leven gaande was, Mike pakte z’n gitaar en begon wat te spelen, we schreven teksten over die gesprekken. Eerlijker kan het niet. Het bevrijdende aspect was vooral: ik zit hier met fucking vreemden in een kamer en vertel ze over mijn leven. Het is mogelijk om een groep mensen die je niet kent dusdanig te vertrouwen dat je samen tot iets komt wat écht en waarachtig is. Ik hoop dat onze fans dat ook meenemen als ze naar de plaat luisteren en over de totstandkoming ervan lezen: ik kan met mensen praten, ik kan dingen vertellen.’

In Talking To Myself lijkt het een ander te zijn die jou dingen vertelt.
‘Haha, dat nummer is inderdaad een soort trap in mijn ballen. Voor mij is dat een nummer waarin iemand anders, bijvoorbeeld mijn vrouw, tegen mij zegt: Hé dipshit, je bent weer aan het uitgaan en aan het drinken en drugs gebruiken, what the fuck ben je aan het doen? Wat moet ik doen om tot je door te dringen? Wat ik ook tegen je lijk te zeggen, je hoort het niet, het is alsof ik tegen mezelf praat. Tegelijkertijd gaat het nummer over empathie. Ik wil me niet afsluiten voor diegenen van wie ik houd. Mensen die dichtbij me staan moeten niet het gevoel hebben dat het voor niets is als ze iets voor me doen.’

In februari 2013 besluiten de Stone Temple Pilots frontman Scott Weiland uit de band te zetten. De zanger is al zo’n beetje zijn hele leven verslaafd aan cocaïne en maakt ruzie met alles en iedereen binnen de band. Het is dan al duidelijk dat het bergafwaarts met hem gaat. Bennington wordt binnengehaald als vervanger. Een droom die in vervulling gaat, zou je denken, want de Linkin Park-frontman is al zijn sinds zijn prille jeugd fan van de Stone Temple Pilots
Bennington, relativerend: ‘Nou, het was toch wel heel erg dubbel. Het was geweldig om met deze muzikanten te mogen werken, mensen waar ik torenhoog tegenop keek, maar het zou nog mooier zijn geweest als ik samen met Scott had mogen werken. Ik hou van Scott, hield van Scott.’

Drie weken nadat je was gestopt als zanger van Stone Temple Pilots, overleed hij, op 3 december 2015.
‘Er was heel veel geweldig aan mijn tijd bij Stone Temple Pilots, maar er zaten ook minder leuke kanten aan. De aftakeling van Scott was het allermoeilijkst. Ik zag het van dichtbij gebeuren. De rest van de band was er de hele tijd mee bezig. Dat was moeilijk. Ik zag het allemaal, of ik nou wilde of niet. En fuck, Scott was mijn vriend, ik voelde me er niet goed bij. Ik kwam thuis en mijn familie merkte dat er van alles met me aan de hand was. Ik voelde me beroerd. Niet omdat ik in Stone Temple Pilots zat, maar als mens. Ik moest er wel mee stoppen. Ik wilde meer thuis zijn, ging de verhoudingen binnen Linkin Park meer waarderen. De laatste shows met Stone Temple Pilots waren echt heel moeilijk. Het kostte steeds meer kracht om op te treden en niet de hele dag te willen drinken. Het werd me echt te veel allemaal. Toch ben ik dankbaar dat ik het heb mogen meemaken. De relatie met Dean, Robert en Eric was geweldig en het was heel bijzonder om de fans Stone Temple Pilots te geven zoals de band bedoeld was: sexy, in your face en hard, zoals ik ze vroeger gehoord had. Na mijn vertrek overleed Scott heel snel, alsof het zo had moeten zijn, alsof iets me verteld had dat het tijd was om te stoppen. Het rare is: ik vond laatst wat van zijn spullen tussen mijn Linkin Park gear. Ik dacht: shit, dit is van Scott! Geen idee hoe het er terechtgekomen is. Ik had zijn locker in gebruik en waarschijnlijk zijn er dingen in mijn tas beland toen mijn locker werd uitgeruimd en de spullen naar mij opgestuurd werden. Ik kwam ineens een kaart van zijn kinderen tegen, kleding van hem. Ik ga het zo snel mogelijk terugsturen naar zijn familie.’

Bennington is getrouwd met voormalig Playboy-model Talinda Ann Bentley en heeft in totaal zes kinderen bij drie vrouwen, onder wie een geadopteerde zoon. Toch verzekert hij dat ie een zo normaal mogelijk gezinsleven probeert te leiden, al is dat af en toe best lastig voor een rockster. ‘Het is moeilijk en cool tegelijkertijd. Niet iedere vader heeft nagellak op, of een hanenkam, of draagt funky kleding. En niet iedere vader danst als een maniak. Ik ging naar een schoolfeest van een van mijn kinderen. Ik ben alleen op de dansvloer geweest, haha! Alle andere vaders stonden nors aan de zijkant en constant op hun horloge te kijken, terwijl ik druipend van het zweet met alle kids stond te dansen. De directeur vroeg zelfs wat ik aan het doen was, haha, het was heel cool. Aan de andere kant: thuis ben ik natuurlijk gewoon papa, gewoon Chester en niet de zanger van Linkin Park.’

Wat leer je van je kinderen?
‘Realiteitszin, zonder meer. Dankzij hen kan ik dingen in perspectief plaatsen. Zonder vrouw en kinderen zou ik een maniak zijn. Ergens ben ik dat ook wel, echt, het zit in me. Ik heb een engeltje op m’n schouder, dat wat verstand in me probeert te krijgen, maar dat is maar klein. Aan de andere kant zit een hele grote duivel die zegt: Yo, laten we wat levens kapot gaan maken! Echt, mijn ego zou zo anders zijn als ik geen kinderen had. Kinderen zetten je op je plaats. Of binden je vast aan hun totempaal.’

En wat leer jij je kinderen?
‘Iedere ouder wil z’n kinderen beschermen en zorgen dat hen niks naars overkomt. Maar stel je voor dat je kind zo beschermd wordt opgevoed dat ie nooit iets negatiefs hoort, nooit iets slechts voelt. Zo wil je niet opgroeien, dan word je een totale freak. Als ze dan iets vervelends meemaken, zouden ze hun kop verliezen. Tegelijkertijd wil je het ook niet overdrijven. Je geeft suggesties, probeert ze zonder al te veel dwang dingen duidelijk te maken. Stop met het slaan van je kleine broer, er komt een dag dat ie niet meer zo klein is en terugslaat. En jawel, die dag kwam laatst, haha!’

Je komt uit Arizona, een staat die met overmacht gewonnen werd door Donald Trump.
‘Arizona is niet zozeer een Trump-staat als wel een Republikeinse staat. Dat is altijd zo geweest, wie ook de kandidaat was. Ik ben niet zo politiek geëngageerd, praat er ook liever niet over. Er zullen best wel mensen teleurgesteld zijn omdat ik heb gestemd op wie ik heb gestemd. Aan de andere kant: Trump is interessant, omdat hij zo walgelijk is op zoveel verschillende manieren. Ik heb mijn halve leven gewerkt om uit Arizona weg te komen en woon nu zo’n twintig jaar in Californië. Daar is het heel levendig, divers en leert iedereen verschillende soorten mensen waarderen. We willen dat homo’s kunnen trouwen, zijn voor immigranten, willen marihuana legaliseren en zijn voor alle hulp aan de zwakkeren in de samenleving. Er wonen veel rijke mensen die goede dingen met hun geld doen. Zoals ik al zei: ik heb de helft van mijn leven in Arizona gewoond, nu vertoef ik de tweede helft in het paradijs.’

Foto’s: James Minchin

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

concert
Ryan Adams

Flitsende Ryan Adams kan geen flits verdragen

Bij de merch verkopen ze een linnen tas met de tekst ‘I love Ryan Adams because I love Satan’. Die ...
blog

Mijn 25 jaar Lowlands

25 jaar Lowlands – dat schreeuwt zo vlak voor de aftrap om een terugblik. Op mijn vakantieadres heb ik er ...
concert
Megadeth

De muzikale overtuiging van Megadeth

Naar aanleiding van het optreden dat Megadeth op zondag 6 augustus gaf als onderdeel van de Lokerse Feesten schreef OOR-collega ...