concert
Indie

Loose Ends Festival

Op voorhand vonden we Loose Ends al de leukste nieuwkomer aan het festivalfront en met – misschien wel iets te – enthousiaste hulp van de weergoden werd het dan ook een stralende dag, gisteren op de NDSM-werf aan de IJ-oevers van Amsterdam-Noord.

De NDSM, gekend festivalterrein, maar nu eens niet het decor van dansende hordes shiny happy people, voortgedreven door elektronische beats en bassen, maar één grote, rauwe, ondergrondse vrijplaats waar de leukste rammelende, stuiterende, ontwrichtende gitaarbandjes van dit moment samenkomen. En met hen zo’n drieduizend liefhebbers van het meer ongepolijste werk. Schots en scheef, ongenadig hard, met plakband aan elkaar hangend, loeiend als een straalvliegtuig, dat soort werk. Waar buiten de lijntjes gekleurd wordt, ontstaan de mooiste vergezichten. Spontaan, op het podium. Zoals bij het Amsterdamse Personal Trainer, de tweede band van Canshaker Pi’s Willem Smit, dat met zeven man op het piepkleine derde podium bij café Noorderligt staat, zo klein dat twee bandleden het optreden besluiten boven op de speakertorens aan weerszijden van het podium om ruimte te maken voor hun gasten, drie meiden van The Klittens. Tien man sterk maakt de Amsterdamse underground er rond lunchtijd een vrolijk feestje van, met fans en collega’s voor het podium en sprankelende en swingende indieliedjes vanaf het podium, die ons humeur de rest van de dag zonnig kleuren. Als dat al nodig was geweest. Een optocht aan indie darlings, buzz bands, aanstormend talent, artrockers en notoire herrieschoppers volgt. Waarbij het Groningse Real Farmer (met leden van Yuko Yuko en Korfbal) onze tweede ontdekking van de dag is, Ray Fuego in zwarte slip (en bedekt met tattoo’s, zoals wel meer muzikanten vandaag) de show steelt als explosief middelpunt van betonpunkers Ploegendienst, Pip Blom echt al héél ver blijkt en de status van indie-talent razendsnel lijkt te ontgroeien, en Fontaines D.C. hun plek bovenaan de affiche dubbel en dwars waarmaken. Wat een magistrale show geven de jonge Ieren! Het bastaardkind van Joy Division en The Pogues kan zo door naar de grote festivals, als de mentale gesteldheid van Grian Chatten (openingsfoto) dat aankan, ten minste.  Sleaford Mods speelt daarna een kansloze wedstrijd.

Onze fotograaf Luuk Denekamp was erbij en legde alles vast. Hier is zijn beeldverslag.

Crows (13:00-13:30)

Ray Fuego van Ploegendienst (13:30-14:15)

Ray Fuego, nog steeds in short. Even later sport hij alleen nog een zwarte slip.

Nog een keer Ray Fuego, te midden van het publiek in de tent.

Mozes And The Firstborn (14:15-15:00)

Real Farmer (14:30-15:00) uit Groningen. Misschien wel onze ontdekking van de dag. Weer zo’n fijn Subroutine-product, uit een kleine, onafhankelijke wereld waar producten nog met zorg en liefde gemaakt worden.

Zanger Jeroen van Real Farmer

Feels (15:00-15:45).  Volgens ons de vervelendste band van het festival. Excuses dames.

Nog een keer Feels.

Charlie Hoeben, van Charlie And The Lesbians (15:50-16:30)

Sports Team (15:45-16:30)

Alex Rice, Blikvanger van Sport Team. Met een kapitale B, inderdaad. Hij moet uitkijken dat zijn (in den beginne grappige) amateur Jagger-pantomime niet tegen hem gaat werken. Na drie wedstrijden in een half jaar (ESNS, BKS en nu Loose Ends) hoeven we ze pas weer te zien als ze de volle drie kwartier met hits kunnen vullen, want er zit echt nog te veel filler tussen M5 en Kutcher.

Yak (16:30-17:15), een master class in good old rock & roll. Zonder geluidslimiet.

Tussen al het gitaargruis klinkt Indian Askin (17:15-18:00) bijna als gepolijste radiopop.

Pip Blom (18:00-18:45), hard op weg naar de eredivisie. Ieder liedje lijkt wel een hit.

Elias Bender Rønnenfelt van Iceage (19:30-20:20). Iets te vaak gezien? Wij zijn er onderhand wel klaar mee, met deze poseurs zonder echt goede liedjes.

Iceage

Alex Edkins van Metz (20:20-21:10), de hardste band van het hele stel. Mijn hemel.

Metz

Onze held van de dag, Grian Chatten, de enigmatische frontman van Fontaines D.C. (21:10-22:00).

Jason Williamson van Sleaford Mords (22:00-23:00)

Jason in karakteristieke pose, de woorden fuck you en wanker in de mond bestorven.  Na de weergaloze Fontaines D.C. is het leuk, maar niet genoeg. Het nieuwe werk mist gif, heeft geen punch. Pas op het eind, bij oudje Jobseeker slaan de stoppen door.

Gezien: 23 juni 2019, Loose Ends, NDSM, Amsterdam

Fotografie: Luuk Denekamp

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam
concert
Neil Young

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam

Nog maar een paar jaar geleden stroomde het publiek nog tijdens de show van Neil Young de Ziggo Dome uit ...
North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.
concert
Dobet Gnahoré

North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.

Over smaak valt eindeloos te twisten, maar jazz? Daar lijkt de meerderheid het wel over eens. Jazz is hectische pleurisherrie ...
North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe
concert
Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3, op papier een dag vol bewezen klappers. Kamasi Washington: altijd machtig. Janelle Monáe: altijd een ...

Recensie: Loose Ends Festival (concert) | OOR