concert

The War On Drugs: een Amerikaans sprookje

Woensdag 1 november 2017. In Los Angeles winnen de Astros van de Dodgers in de ontknoping van de World Series, de grote Amerikaanse honkbalfinale. Het lijkt wel een sprookje. Nooit eerder in hun 55-jarige geschiedenis wonnen de Astros het allemaal, maar dit jaar hadden ze iets om voor te knokken. Een orkaan trof thuishaven Houston en liet duizenden dakloos achter. Gelukkig heb je dan je cluppie nog. De stad schaarde zich achter haar team and the rest is history. Het verhaal van hoe de Astros in amper een jaar van middelmaat naar grootsheid opklommen is een typisch gevalletje American Dream, met immense obstakels die sensationeel werden overwonnen (Yankees!) en onwaarschijnlijke helden als José Altuvé, een miniatuur van een MLB-slagman geboren in Mexico, die in deze sport tot leven kwam. Kippenvel.

Kippenvel voelen we ook in AFAS Live vanavond, op dezelfde woensdag 1 november 2017. Daar ontvouwt zich namelijk, slechts een paar uur voor de laatste inning van de World Series, nóg zo’n Amerikaanse droom: die van Adam Granduciel, frontman en zanger van The War On Drugs. A la de Houston Astros is de weg van middelmaat naar grootsheid van deze band een onwaarschijnlijk verhaal. In de eerste plaats omdat klassieke rockbands zoals deze formatie uit Philadelphia niet meer geboren horen te worden, anno 2017. Nee, muzikanten die zó lijken op Tom, Neil, Bob en Bruce als Granduciel behoren vandaag de dag juist in de laatste fase van hun leven te zitten. Die worden niet meer gemaakt. Daarnaast was The War On Drugs toch dat kekke indiebandje waar Kurt Vile ooit deel van uitmaakte? Wagonwheel Blues en Slave Ambient zijn zeker geen slechte platen, maar gaven geen blijk van de groep die vanavond op de bühne staat. Voor die groep is deze zaal reeds te klein.

Op doorbraakplaat Lost In The Dream en opvolger A Deeper Understanding veranderde Granduciel zijn kekke indieband in de meest meeslepende Amerikaanse rockformatie van het moment. De platen staan vol epische songs, tot in de puntjes geperfectioneerd doch met gevoel ingespeeld, emotioneel zwaarbeladen in zowel de zang als de tekst als het instrumentale geweld, maar bij vlagen ook weer best luchtig. Nummers als Red Eyes en Nothing To Find zijn gemaakt om keihard uit je autospeakers te blazen, zoals de lekkerste liedjes van wijlen Tom Petty and the Heartbreakers dat ook zijn. Álles klopt aan de muziek van Granduciel en zijn vrienden, íeder element heeft als doel de luisteraar in vervoering brengen. Dat klinkt wellicht wat gemaakt, en als er één kritische noot is die je over The War On Drugs kunt zingen, is het dan ook dat de muziek wat spanning en sensatie mist. Het kabbelt – op bijzonder fraaie wijze, dat wel! – wat voort.

Live is dat minder het geval. Na een valse start door technisch gedoe (het geluid staat veel te hard tijdens In Chains, een onhoorbare gitaarsolo komt te laat in een rommelig Holding On) brengt The War On Drugs vanavond een show waarin perfect wordt afgewisseld tussen de songs die zich volledig in Granduciel’s kop afspelen en de nummers waarin hij al zijn opgekropte emoties er – middels zowel enthousiaste zang als vurig gitaarspel – juist uit gooit. De man is een eigenaardige combinatie van Dylan en Springsteen. Eerst voorziet hij onpeilbaar, vast in z’n eigen hoofd (of Lost In The Dream), een ballad als Strangest Thing van een loodzware gitaarsolo die daadwerkelijk klinkt alsof er een heftige innerlijke strijd wordt gevoerd. Drie tellen later loopt zijn kop echter over en speelt hij de zorgen zichtbaar van zich af. Als een maniak vuurt Granduciel de ene na de andere gepassioneerde solo en kreet op een dol publiek af. In deze momenten zien we een show a la Bruce Springsteen in de laatste twintig minuten van de typische drie uur durende Springsteen-show. Alles overwinnende euforie.

De elektriciteit in de zaal tijdens Ocean Between The Waves en Under The Pressure, de chemie tussen band en toeschouwers, de rally van woo-hoo’s van podium naar vloer en terug: het zijn concertmomenten die met geen pen te omschrijven of camera te registreren zijn. Momenten waar je als muziekliefhebber voor leeft. Voor die momenten leeft ook The War On Drugs. Op deze momenten richt de band zijn pijlen. En hoewel niet ieder liedje die ongrijpbare magie weet te vatten, schiet men vaker bulls eye dan buitenkant bord. Het niet heel bijzondere Knocked Down valt wat tegen. In Reverse is mooi maar niet magisch. Pain en Thinking Of A Place zijn echter ronduit adembenemend. De waanzinnige, zwaarbeladen studiosolo van de eerstgenoemde epic wordt live nog even extra dik belegd, en de combinatie van sfeervolle lichtshow en prachtig gedetailleerde instrumentale aankleding van het tweede nummer maken dat die vijftien minuten song ook in een concertzaal aanvoelen als slechts drie.

Wie niets heeft met typische, bijna klassieke Amerikaanse rock, en wie de recente output van Adam Granduciel zodoende liever vergelijkt met het saaiste werk van Dire Straits en Bryan Adams dan met giganten van een spannender soort, heeft bij The War On Drugs niets meer te zoeken. Je moét openstaan voor een zucht Amerikaanse dramatiek, voor verhalen op muziek waarin hoop en liefde het glorieus winnen van een of andere wazige duisternis. Er staat amper vroeg werk meer op de setlist, en de twee oude liedjes die wel worden gespeeld (Buenos Aires Beach en Baby Missiles) hebben iets plichtmatigs. Lekker links laten liggen voortaan, luidt ons advies. The War On Drugs is anno 2017 op z’n best als een grootse, op en top Amerikaanse rockband. Een groep die door de zogenaamd nuchtere luisteraar zal worden gehaat of reeds wordt gehaat, maar die voor honderd keer zoveel man een lijfband is of zal worden. Ziggo Dome, here they come.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 1 november 2017, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Shiny And Oh So Bright Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.
album
Smashing Pumpkins

Shiny And Oh So Bright Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.

Deze bijna-reünie van de oorspronkelijke Smashing Pumpkins ontaardde eerder dit jaar in een soap, toen bleek dat Billy Corgan bassiste ...
Origins
album
Imagine Dragons

Origins

Imagine Dragons heeft al vijf jaar een abonnement op de hitparade met stadionrockers als Demons, Thunder, Whatever It Takes en ...

Recensie: The War On Drugs: een Amerikaans sprookje (concert) | OOR